[najaar 2003, geschreven n.a.v. de scheuring in de GKv]

Rust?

Binnen een team van gelijken
staan ze op en beginnen
opnieuw zichzelf te verrijken
in plaats van zich te bezinnen
op zichzelf en de geestelijke pijn
die velen dagelijks parten speelt.
Want het kan toch niet zo zijn,
dat onze God de kerk verveelt.

Waarom treuren om een kerk
die zichzelf verscheuren moet?
Waarom is dit niet Gods werk,
die denkt dat dit gebeuren moet?
Waarom zou ik moeten janken?
Ik kan Hem toch blijven loven
en Hem heel eerbiedig danken,
Hem echt hartelijk bedanken
om de scheuring, geleid van boven.