[najaar 2004]

ZONDAGOCHTENDGEVOEL

Ik wandel door de weide van de liefde,
de bloemen wuiven mij tegemoet
zoals de koningin dat ook al doet,
ik geniet van de groene rust.

De koeien denken met mij mee,
zwart-wit natuurlijk, maar ze denken.
Ik denk als een schaker, urenlang,
en de klok? Die tikt wel door.

Opeens een schreeuw, vanuit de verte,
een kreet, ik denk uit China.
Ik sla mijn ogen op en zie
geen psalmboek, geen berg, maar m’n ma.
Het is zondag.
Weg is de rust.