Geld achterhouden, bedrog en straf van God. Zo moest ik de indrukwekkende laatste uren van Ananias en Saffira wel samenvatten.
Vanmorgen lazen en bespraken wij dit gedeelte uit Handelingen 5. Ik heb lang niets met dit verhaal gekund. Ik heb er ook vervelende preken over gehoord die zich toch in mijn hoofd hebben vastgepind.
Ik vond het gemeen, ik vond het voorval en de straf van onevenredigheid getuigen en het verhaal vond ik de nare bijsmaak van het Oude Testament hebben (vergelijk het verhaal van Uzza en de ark in 2 Samuël 6).
Margreet ontdekte dat het hele idee van straf niet uit de beschreven feiten is op te maken, maar dat dat in het verhaal ingelezen wordt. Wanneer Petrus Ananias en later Saffira op hun zonde wijst, valt de dood bij beiden onmiddellijk in. Petrus (be)straft hen niet, hij (en in hem God zelf) doorgrondt hen en confronteert hen met zichzelf.
Dat beide mensen sterven heeft – denk ik nu – te maken met de persoon van Petrus. Hij was the man. De woordvoerder van de eerste christengemeente, de rots waar Jezus zijn kerk op bouwt. Als je Petrus tegen je had, had je God zelf tegen je. En dat gebeurt in Handelingen 5. Petrus vertelt – vooral heel duidelijk in het geval van Saffira – wat hij van zijn God al te horen heeft gekregen.
Ik denk dat Ananias en Saffira zich letterlijk zijn dood geschrokken. Deze christenen (want dat moeten ze wel zijn, al wordt dit tegen mijn zin in wel ontkend) zien opeens hun eigen daden in het oordeel van God daarover.
Bovendien proef je dat er veel spanning in de manier van handelen van Ananias en Saffira moet zitten. Zou Ananias niet met een bonkend hart in de keel zijn deel naar de apostelen hebben gebracht? Er moet een boel spanning in zijn lijf hebben gezeten.
Het zoeken naar de doodsoorzaak van Ananias en Saffira is natuurlijk niet de bedoeling van dit bijbelgedeelte.
Het gaat mij er nu om dat God niet kickt op straffen en het vernietigen van mensen. Ook het gevaar van moralisme ligt hier weer eens op de loer (niet zwartwerken, God niet belazeren enz.).
Ik denk dat beide mensen zich door deze hele affaire dus letterlijk dood geschrokken zijn. Ik maak dat ook op uit de reacties van de mensen die dit verhaal te horen krijgen. Zowel na de dood van Ananias als na de dood van Saffira schrikt ook de gemeente. Ze schrikken zich niet dood, maar wel hevig.
[Wat vind je van deze uitleg?]
Reageer
Reacties
ik ben het niet helemaal eens met je uitleg. Wat betreft Safira, zij krijgt al voordat ze sterft (zich doodschrikt) te horen dat ze weggedragen zal worden door de mannen die ook haar man hebben begraven.
Volgens mij (be)straft Petrus Safira dus wel degelijk. Hij koppelt de zonde aan de dood. (omdat je dit gedaan hebt, zul je net als je man sterven) Tenminste dat denk ik.
Wat ik vreemder vind : 3 uur later komt Saffira in het huis. Is er nou echt geen mens die al heeft gezegd dat haar man is gestorven? Of iemand naar haar huis is gelopen om het slechte nieuws te vertellen?
Maar misschien wel niet relevant genoeg.
p.s. als je op mijn pc inlogt moet je niet vergeten uit te loggen :-p
Goede middag,ik kijk regelmatig op site,s die over het geloof in God gaan vandaar dat ik ook deze site bezoek.
Gisteren ook het gedeelte uit de bijbel gelezen over Ananias en Saffira,ik vind dit ook moeilijk,maar zou het er ook iets mee te maken kunnen hebben dat wij ons hele leven aan Jezus moeten geven en dat hier mee bedoeld word dat je voor de buiten wereld over komt als christen ,maar God ziet het hart aan ,en durf er maar voor uit te komen dat je ook zo vaak je zelf misschien vromer voor doet dan dat je dat op dat moment ervaart, God was niet boos omdat ze al hun geld niet gaven maar dat ze niet eerlijk waren ze wilde er voor de gemeente bij horen en daarvoor geeerd worden.
VRGR Thea.