Als de bijbel open voor me ligt, pak ik hem sneller. Gisteren lazen Margreet en ik voordat we gingen eten Psalm 93. Dat vinden we een mooie manier om de maaltijd te openen. Een mooie lofpsalm die laat zien dat onze God de aarde en het razende geluid van rivieren overstijgt.

De bijbel lag dus ook open op psalm 94. Bij een paar verzen (Psalm 94: 17-19) bleef ik steken: de overdenkingsverzen van dinsdag 14 november 2006.

Psalm 94, 17-19
17 Had de HEER mij niet geholpen,
dan woonde ik al in de stilte van het graf.
18 Toen ik dacht: Mijn voet glijdt weg,
hield uw trouw mij staande, HEER.
19 Toen ik door zorgen werd overstelpt,
was uw troost de vreugde van mijn ziel.

Vers 17 had van mezelf kunnen zijn. Ik heb het vaak gezegd: als ik de Heer van de bijbel niet had leren kennen, zou ik niet weten wat ik hier op aarde moest doen, behalve op zoek te gaan naar geluk.
Gelukkig hoef ik geen gelukszoeker te zijn, het geluk heeft mij al gevonden.

En God helpt. Als ik het even door de drukte (en de druk) van mijn stage niet zie zitten, helpt God. Ik ben niet weggegleden, omdat God zelf mij op de been houdt.

En ik hoef niet bezorgd te zijn, terwijl ik daar alle reden toe kan hebben. Jezus zegt dat ik niet bezorgd hoef te zijn, omdat zijn Vader mij alles wil geven wat ik nodig heb.
Mijn God kan bezorgdheid zelfs laten omslaan in vreugde. En het mooie is dat hj mijn zorgen niet vertrapt, maar begrijpt. Hij troost me.

Dat God mij (en iedereen) met zijn genade vult!