Misschien is het wel een begin van een omslag in mijn bestaan. Het begon met een gedachte tijdens de vijfde sessie van de Marriage Course.

Ik zag een plaatje, zoals hiernaast. Het ging over de impact van onze opvoeding en de verhouding kind-ouder(s). Mijn gedachten dwaalden af en ik zag mezelf in het midden staan, en God als een vader naast me. (Je moet de moeder dus wegdenken).

En ik vond het helemaal niks! Ik bedacht dat ik daar helemaal wars van was. God de vader, David het kind.

Niet dat ik het daar niet mee eens ben. Als ik iets de laatste jaren heb ontdekt is het wel dat ik (als een kind) ben aangenomen. Dat God van me houdt en dat hij van alles met me wil en zal doen.

Maar nu ben ik 25 jaar. Volwassen. En nu wil ik ook volwassen behandeld worden. Ook door God.

Want ik merk dat ik steeds kinderlijk denk. Dat ik steeds bevestiging in die liefde zoek. Steeds hetzelfde wil horen. Maar ik weet het al lang, en daardoor blijf ik kind.

God, luister, ik ben volwassen. Zullen we eens een stevige wandeling maken?