Eerst denk ik: “Ach, hoepel toch op met jullie praatjes”, maar toch sta ik nog zeker een halfuur met hen te praten.

Ze belden weer eens aan. De getuigen van Jehovah. Ik deed open en hoorde: “Dus jij bent David?”, terwijl ze naar ons naamplaatje keek. Twee vrouwen: de een een typische wat mollige huisvrouw, de ander een vrolijke bruingetinte vrouw. Bekeerd, dat was wel duidelijk.

Ik weet niet wat het is met deze mensen. Aan de ene kant heb ik medelijden met hen, anderzijds moet ik hen hun drang naar evangelisatie nageven. Ze doen het toch maar. En waarom (vroeg ik)? “Om de komst van de HEER te bespoedigen, want hij komt pas als iedereen van het evangelie (in hun woorden: dreigende oordeel) gehoord heeft.”

Het was een gezellig gesprek, met humor. Ok, vooral van mijn kant, maar het werd vooral door de donkere dame wel gewaardeerd.

Op een gegeven moment ging het over het eeuwige leven. Ik vroeg of zij uitverkoren was. Zij vertelde me dat ze naar dat leven verlangde. “Ik verlang naar het paradijs, dat hier op aarde zal zijn. Of ik bij het getal der uitverkorenen zal zijn weet ik niet, maar dat maakt me ook niet uit. Ik zal in het paradijs zijn en ik zal geregeerd worden door de zogenaamde gezalfden (bijzondere mensen die dichtbij God staan; vergelijk de oudsten in het boek Openbaringen).

Dus ik vroeg: “Maar ga je dan God wel zien als jij hier op aarde blijft, terwijl God daarboven is?” Zij: “Nee, maar dat maakt me ook niet uit. Ik ben in het paradijs!”

Ik vertelde dat ik daar vreemd van opkeek. En dat ik niet met haar wilde ruilen. “Het is mijn grote wens God te zien”, zei ik. En: “Als dat vooruitzicht me ontnomen wordt, kan ik er net zo goed mee nokken”. Waarop zij zei: “Het maakt toch niet uit of je God ziet?” Ik: “Nou, dat vraag ik me wel af. Of ik mijn vrouw alleen spreek door de telefoon of haar óók mag zien, maakt mij echt wel uit. Bovendien zegt Paulus wel anders.”

“Maar Paulus was een gezalfde, híj mag God dus wel zien”, zei ze. Dat ik daar niet verder op ben ingegaan zit me nog steeds dwars. Tsjonge zeg, ze pakken je het evangelie af waar je bij staat.

Ze zeiden dat ze de bijbel erg goed bestudeerd hadden (en dat ik dat ook nog eens goed moest doen) en ze begonnen nog verder over gezalfden, wat bijbelteksten en wat getallen. Allemaal goed bedoeld, maar regelrechte onzin, vol exegetische fouten. Je kunt dus wel lang studeren, maar ook heel lang verkeerd studeren. En dat levert medelijden met zulke mensen bij mij op.

Ergens leken deze twee mensen op moslims. Het zal ze een zorg zijn of God/ Allah / Jehova in het paradijs is, als ze er zélf maar zijn.
Volgens mij mis je dan net de grootste vreugde. Oog in oog met God staan. (En dat je dán in leven blijft!)

1 Korintiërs 13, 10-13 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we [dus niet alleen Paulus! DH] oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.

Het valt nog te bezien of ik volgend seizoen nog les geef op de Guido. Ik heb onlangs gesolliciteerd op een vacature godsdienst. Dus misschien dat ik er toch blijf.

Dit seizoen maak ik de lessen Latijn af en dan nok ik met Klassieke Talen. Ik kan er mijn hart niet in kwijt en vind de Onderbouwklassen saai.

In een gesprek met de sectordirecteur heeft hij me te kennen gegeven dat er een andere classicus klaar staat die wel de vereiste papieren en bekwaamheden heeft. Ik sta mijn plekje graag aan deze persoon af. Dat is beter voor de klas en… voor mij. Want er valt nu al een last van me af.

Of ik aangenomen word voor ongeveer 6 uren godsdienst (De Tweede Fase, oftewel Bovenbouw!) is nu nog de vraag. De directeur vertelde me dat hij het eerst intern wil oplossen, maar weet niet of dat gaat lukken. Ik weet namelijk nu al dat een bepaalde godsdienstleraar (ik zal de naam maar niet noemen) niet zit te springen op nóg meer werk…

Hopen dus maar.

(Anders ben ik volgend seizoen werkloos.)

Gisteren was de grote dag voor Peter-Frans – m’n broertje – en Tiny. Eindelijk dan getrouwd.

En het was overduidelijk. Wat een mooi stel!

We renden van hot naar her en het was gezellig. Natuurlijk deden de Heekjes weer een stukje (de Notenbalk, zie onder, Benjamin is te laat )) en ook die ging lekker. We moesten ons wel helemaal krankjorum schreeuwen, omdat de zaal niet helemaal voor stukjes geschikt is. Maar de inhoud is overgekomen.
Op de foto hierboven zie je Peet en Tyn van ons stukje genieten.

Op de onderste foto zie je Klaas en mij. We spelen daar Elly en Rikkert met ‘We hebben allemaal wat, we zijn allemaal raar’.

PF en Tiny, veel after-bruiloft-plezier toegewenst.

We hebben er al twee oefenwedstrijden op zitten. We hebben een gemiddeld team dat, denk ik, van iedereen kan winnen.

Vorige week speelde Real Cachondo – zo heten we – een wedstrijd tegen Equipo Ideal. Het eindigde in 9-9.

Afgelopen maandag speelden we tegen een nóg sterkere tegenstander, waarvan ik de naam kwijt ben. Het was een team met zowel ‘rooien’ als blauwen’. We speelden niet slecht, maar verloren verdiend met 8-5.

Over twee weken spelen we tegen Mean Machine. Da’s wel leuk, omdat ik dan mensen tegenover me zal zien met wie ik normaliter in Vebo I samenspeel: Stefan Hopman en Jan Dop.

Het toernooi begint op vrijdag 22 juni. Ik heb er zin in.

Nou, dat was me het dienstje wel. Mooie liederen, goede band, en een goede sfeer.

Ik was wel wat gespannen (’t was toch wel een tijdje geleden dat ik voor het laatst gepreekt had), maar daar was volgens enkele broers niet veel van te merken.

De boodschap is helder overgekomen, getuige de vele positieve reacties. Zelfs enkele behoudende broers konden de dienst waarderen en vonden het “voor herhaling vatbaar”.

Ik moest wel ff lachen, hoor. Er werden gebedspunten bij me gebracht (een stuk of 30) en wat las ik? ‘Tiny trouwen’. Een grap van Benjamin, die in een deuk lag. Smeerlap!

Via de link hieronder kun je preek (na)lezen. Reacties/ vragen/ opmerkingen zijn natuurlijk welkom.

1 Johannes 4, 16-18 preek 13052007.pdf

Vanmiddag is het dan zover.

Om 17.00 uur wordt er een jeugddienst gehouden in de Boogkerk in Nieuwland (naast de sporthal). Een dienst voor en door jongeren.

Ik mag de kerkdienst leiden.

Weet je uitgenodigd!

Eergisteren heb ik definitief besloten te stoppen met het geven van bijbels/ kerkelijk onderwijs, beter bekend als catechisatie.
Ik heb het drie jaar mogen doen.

De reden. Ik kan deze leuke bijbaan niet meer combineren met mijn studie, m’n leraarschap en m’n hobby (veld- en zaalvoetbal).

Gisteren vertelde ik het ook aan een van onze huisbezoekouderlingen. De reactie van een van de twee daarop trof me. Want hij schrok.
En hij vertelde me: “We komen net van een bezoek waarin ons gezegd werd dat hun kind eindelijk weer eens met plezier naar catechisatie ging.”

Dat trekt dan wel aan me, hoor. Maar ja, ik heb nu eenmaal de keus gemaakt voor de grotere uitdaging en de financiële zekerheid die het docentschap me geeft.

Volgende maand begint het prestigieuze Spakenburgse voetbaltoernooi weer.
En traditiegetrouw wordt er vóór het BFV-toernooi veel geoefend. Het heeft totaal geen zin, je wordt er niets beter van, maar het is wel leuk.

Zoekt jouw team nog een tegenstander voor een oefenwedstrijd, dan kun je mij via een reactie op dit blog of via contact (hiernaast) bereiken.

Misschien tot ziens.

Namens mijn team: Real Cachondo.