Een haat-liefde verhouding. Dat heb ik met de kerk. Ik ga er zeer geregeld naar toe, maar ik word er zelden door aangesproken. Soms zit ik er ook heerlijk gewoon te zitten. Dan lukt het me weg te dromen en kijk ik naar passerende Connexxion-bussen. Maar of dat nu de bedoeling is?
Afgelopen zondagmorgen viel het ook weer zwaar tegen. We lezen Gods indrukwekkende verschijning op de Sinaï en over het volk dat gek van angst wordt (Exodus 19-20). En waar gaat de leespreek in z’n geheel over? Over de functie en het doel van de kerkdienst. Je weet wel, zo’n voortsudderende meta-preek. Een half uur lang. En dan wordt er gezegd dat Jezus in elke eredienst centraal moet staan (hoe gereformeerd), maar dan merk ik dus dat dat in deze dienst níet gebeurt!
Als je niet meer weet waar je als dominee over preken moet, ja, dan kun je het misschien over de kerkdienst hebben. Bah!
Zou je trouwens eens in een stadion moeten doen. Als stadionspeaker. “Vandaag, dames en heren, gaan we niet naar voetbal kijken, maar we gaan er met z’n allen eens over nadenken wat er nu zoal op de grasmat gebeurd!” Reken dan maar op fluitconcerten!
Maar in de kerk blijven we stil luisteren. Ach, ik haat meta-prediking. Dat gebeurt trouwens wanneer dominees teksten bij een eigen onderwerp gaan zoeken. Dan bepaalt hún onderwerp hoe de preek in elkaar gezet wordt. En dat leidt vaak tot bijbelverkrachting.
Twee, drie jaar geleden heb ik gedacht om de kerk te verlaten. Ik ging weg uit m’n geboortedorp om me in Hoogland te vestigen. Dat was een verbetering, maar lang niet alles. Ik heb gekeken in evangelische gemeenten (Amersfoort en Nijkerk), maar het verplicht blij en opgewekt zijn, de eenzijdige liturgie en de nóg slechtere, individualistische en biblicistische prediking deed me gedecideerd van een overstap afzien.
Ergens heb ik de gereformeerde kerk erg lief. De inhoud van de bijbel wordt geloofd, we begrijpen dat God superieur aan ons is (en we laten hem dat blijven!), we hebben (in Christus) heilszekerheid – ok, met alle gevaren van dien – en de meeste mensen zijn de kwaadsten niet.
En soms, héél soms, vind ik het er prachtig. Man, als Jezus in al z’n heerlijkheid gepreekt wordt, waan ik me al in de hemel. Dan stijg ik op en wil ik even niet meer terug op aarde landen.
Maar ja, dat is dus zelden het geval.
In gesprekken met mijn scriptiebegeleider hebben we het hier geregeld over. Hij deelt deze gevoelens, maar heeft de kerk meer lief dan ik. Bovendien zegt hij dat we in de kerk gelóven (zie Apostolische Geloofsbelijdenis), dus de kerk is op aarde niet.
Ok, denk ik dan, ik geloof in de kerk. Als dat dan maar geen dooddoener wordt. Om me de kritische mond te snoeren. Misstanden in de inhoud (want het gaat mij altijd om de inhoud) zal ik blijven aankaarten en wanneer predikanten zich er met een Jantje-van-Leiden afmaken moeten ze hard aangepakt worden. Maar helaas hebben predikanten slechts elkaar (of onkundige kerkenraadsleden) als feedbackers. En om nou je collega op z’n donder te geven…
Ik merk dat het vechten is. Om bij de kerk te blijven. Om Jezus’ lichaam, want zo noemt Paulus de kerk, lief te hebben. Ik vind het erg lastig om hierin nederig te blijven.
Heer, laat úw koninkrijk komen! (En bewaar mij voor hoogmoed.)
Reageer
Reacties
Als ik je stukje zo lees op je web-log krijg ik sterk het gevoel dat je het “lijntje” met God niet meer zo strak vasthoudt dan je aanvankelijk van plan was. Weet je nu nog steeds niet dat je geloof een regelrechte relatie is met God en dat de kerk los van kan staan. Jij bent degene die moet vasthouden aan je Schepper, van Zijn kant uit gezien hoef je niet bang te zijn dat je wordt losgelaten. Ik las dat je studeert of hebt gestudeerd in Kampen, dan mag ik toch aannemen dat ze je daar wel het één en ander hebben bijgebracht. Je oordeel t.a.v kerken in het algemeen, en evangelische gemeenten in het bijzonder vindt ik aanmatigend en van weinig respect getuigen, en vergis je niet: Dominees zijn óók maar mensen, met hoogte- en dieptepunten….
Beste Edco en Ada,
allereerst bedankt voor jullie reactie.
Ik ga me niet verdedigen, ook mijn kerk niet, ook jullie gemeentes niet.
Ik vind het jammer, Ada, dat je me beticht van gebrek aan kennis die ik in Kampen volgens jou had kunnen opdoen. Ik zal hier dus niet op je stellingen reageren, maar als je wilt doe ik dat via de mail. Ik kan je nu wél zeggen dat er bijbels gezien niet veel van je stellingen klopt.
Edco, onder biblicisme wordt verstaan dat predikers bepaalde bijbelteksten uit de bijbel halen zonder die in hun eigen context te laten staan en uit te leggen.
Zo zou je (als grappig voorbeeld) op basis van Psalm 14: 1b kunnen zeggen dat God niet bestaat. Dat is biblicistisch gebruik van de bijbel.
Vaak worden ook de grote lijnen die door de bijbel lopen niet gezien, maar elke tekst zelfstandig uitgelegd. Dat is ook een vorm van biblicisme.
Zo kun je bijvoorbeeld Jesaja 56 (God belooft daar al redding aan álle volken) prachtig aan Handelingen 8 (de doop van de Ethiopiër) koppelen.
Als je over Handelingen 8 preekt moet je het dan dus niet over de (volwassen)doop hebben.
gek hé, predikanten zijn net mensen.
Welke evangelische gemeente ben je dan precies geweest? ik ga nu 4 jaar elke zondag ( 208 keer) naar een evangelische gemeente in Nijkerk maar kan me niet 1 keer herinneren dat ik verplicht blij en opgewekt moest zijn. Er is ruimte voor ieders emotie, verdriet, boosheid, twijfel en ja (gelukkig) ook blijdschap. Eenzijdige liturgie? als er ergens een flexibele liturgie is dan is het wel daar, sterker nog, we hebben formeel geen liturgie, geen zondag is hetzelfde. Ik begrijp overigens niet geheel wat je met bibli-nog wat bedoeld?
Maar ook ik ben een mens en (gelukkig) zijn we niet allemaal gelijk. Jij beleeft het duidelijk anders dan ik. Uiteindelijk zullen we de volmaakte Kerk ook eens samen beleven, wellicht staan we dan wél schouder aan schouder vol blijdschap en vreugde met onze handen in de lucht God te loven!!
je broer in Christus,
Edco