Kijk, ik wéét dat ik niet goed genoeg kan zingen. Dus ik doe niet mee. Maar het idee om bijzonder te zijn en zuiver te kunnen zingen trekt me natuurlijk wel. Dat ik uit al die duizenden deelnemers als beste verkozen zou worden, zou m’n ego strelen.

En niet alleen dat van mij. So You Wannabe A Popstar trekt niet voor niets een miljoenenpubliek.

Ik denk dat God dit ook een mooi programma vindt. Omdat mensen zich op dit gebied van hun beste kant laten zien. Het is bijbels om te zeggen dat God van de creaties van zijn creaties geniet.

Er kleeft alleen één ‘maar’ aan dit spel. En dat betreft de afvallers. Wie hoort nog van ze? En wat voor klap krijgen zij te verwerken?

Daarom heeft God zijn programma anders ingericht. Dat is het geheim (want weinig mensen kennen het) dat Paulus in Efeziërs 1, 4 beschrijft.

Efeziërs 1, 4 In Christus immers heeft God, voordat de wereld gegrondvest werd, ons vol liefde uitgekozen om voor hem heilig en zuiver te zijn.

In Gods programma kan ik niet afvallen. Niet omdat ik zo goed ben of zuiver kan zingen. Het kán gewoonweg niet. Omdat God mij al tot winnaar heeft uitgeroepen. En het geheim is dat ik er geen noot voor heb hoeven te zingen en niets voor heb moeten doen. Het is al voor mijn geboorte beslist: vóórdat deze aarde er was én door Jezus Christus die mij heeft laten zien dat God diep voor de redding van mensen gaat.

Maar is dat dan niet saai; dat ik nu al weet waar ik aan toe ben?

Nee, dat denk ik niet. En dat zit ‘m in de jury. Het lijkt me zeker leuk als Erik Hulzebosch en zijn medejuryleden mij goedkeuren. Maar als zij dat niet doen, okee, dan val ik af. Maar deze jury kan niet meer beslissen dan dat.

Maar de spanning loopt hoog op als Gód mensen gaat jureren. Ik weet zijn oordeel al als het om mij gaat (ik kan niet afvallen!), maar je zult God maar willen overtuigen van jouw zuiverheid…

De geheimen van Efeziërs 1, 4 in het kort:

1. Er staat niet ‘om heilig en zuiver te worden‘, maar ‘om heilig en zuiver te zijn‘!
2. Het woordje ‘ons’. Paulus schrijft dit aan een christelijke gemeente. Alleen mensen die Jezus Christus als Heer erkennen zijn in Gods ogen (’voor hem’!) popsterren.

Vannacht had ik een droom. Nu droom ik wel vaker, maar dit was een speciale. Misschien dat ik hem me daarom wel herinner.

Ik droomde dat ik preekte in een dorp, in een bomvolle kerk. En ik hoorde mezelf spreken. Ik preekte fel en betrokken. Over Jezus, die ook de Heer van dát dorp was. Ik bewees dat Jezus meer kan bieden dan alles wat dat dorp aan moois te bieden had. Ik ontmaskerde het dorp van z’n halve waarheden en het lukte me verborgen verlangens bloot te leggen.

M’n woorden raakten de dorspmensen in het hart. Ik zag dat het aansloeg. Mensen raakten ontroerd, en er ontstond een sfeer van blijdschap.

Na de dienst kwam er iemand naar me toe. Een vrouw. Ze zei: “Ik heb altijd geweten dat het evangelie krachtig was, maar ik kreeg het maar niet te horen. Hoe kan het dat het nu zo anders is?”

Ik reageerde: “Je weet dat het evangelie het woord van God is. En God vergelijkt dat woord met een zwaard. Niet zomaar een zwaard, maar een vlijmscherp tweesnijdend zwaard. Door die scherpte kunnen harten met precisie veranderd worden, zoals een visboer met z’n fileermes met precisie een vis kan behandelen.”

Waarop de vrouw vraagt: “Maar wat is dan het verschil met de preken van vorige week?”

“Veel predikanten gebruiken het woord van God niet als zo’n scherp zwaard”, antwoord ik. “Zij hanteren het liever als een stompe hakbijl. En daarmee hakken ze er wekelijks lustig op los. Dát is het verschil.”

JOHANNES ZIET JEZUS

Openbaring 1, 12-16 Ik draaide me om, om te zien welke stem er tegen mij sprak. Toen zag ik zeven gouden lampenstandaards, en daartussen iemand die eruitzag als een mens. Hij was gekleed in een lang gewaad en had een gouden band om zijn borst. Zijn hoofd en zijn haren waren wit als witte wol of als sneeuw, en zijn ogen waren als een vlammend vuur. Zijn voeten gloeiden als brons in een oven. Zijn stem klonk als het geluid van geweldige watermassa’s. In zijn rechterhand had hij zeven sterren en uit zijn mond kwam een scherp, tweesnijdend zwaard. Zijn gezicht schitterde als de felle zon.

Vorige week belde hij zomaar: emeritus-dominee Kruidhof. Of hij weer eens langs mocht komen. Hij wilde ons allebei graag zien en spreken.

Jacob Kruidhof is mijn studentenpastor. Komt dus even rijden uit zijn woonplaats Hattem voor een gesprek met Margreet en mij. Echt top.

We vonden het heerlijk. Een gesprek op niveau: geestelijk en ter zake. En hij luistert ook zo goed.

Op een gegeven moment vertelde ik dat ik vaak het plezier in en met God om me heen (en daardoor ook bij mezelf) mis. Ook voel ik me (nog geregeld) schuldig als ik denk dat ik te weinig met God bezig ben.

Hoe hij daar dan op reageert is bevrijdend. Niet beschuldigend, belerend, maar luisterend, erkennend, adviserend en zó bijbels.

Ik mis dan wel vaak het plezier, God heeft het wel. Hij geniet van me. Zoals hij ooit tegen zijn Zoon zei dat hij ‘welbehagen’ in hem had. Dat betekent niets anders dan plezier.

En als ik onderstaande tekst lees, en nog eens. En daar dan over nadenk… dan krijg ik gewoon kippenvel. Het idee dat God plezier in mij heeft. Blij van me wordt. Dat overweldigt me.

Waarom hoor ik dit evangelie zo weinig!? Wat is er met zoveel dominees toch in vredesnaam gebeurd?

Ds Kruidhof, nogmaals bedankt voor het ‘cadeau’!

Prediker 9, 7 Dus eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles wat je doet allang met welbehagen aan.

Gisteravond was het dan zover. IJsselmeervogels 3 tegen Spakenburg 3, op het prachtige hoofdveld van de Blauwen. Ik zal er nog vaak aan terugdenken.

Spakenburg speelde in de eerste helft beter dan wij, maar verder dan een aantal schoten uit de tweede lijn wist de thuisploeg niet te produceren. Wij creëerden geen enkele kans of het moet dat ene kopballetje van mij zijn geweest, maar die liep op niets uit.

Het mooiste moment uit de eerste 45 minuten was dan ook met Jesper en Martin. Binnen vijf seconden poortten zij twee Blauwen. Rendement-nul, maar het werd door het publiek wel gewaardeerd.

De tweede helft was nog geen tien minuten oud of het stond 2-0 voor de thuisploeg. Het eerste doelpunt was een beauty (een volley van buiten de ‘zestien’ in de kruising), de 2-0 vond ik ook wat gelukkig tot stand komen (binnenkant-paal).

Vanuit het niets maakte Jesper – na een snel genomen vrije trap van Martin – de aansluitingstreffer. Hij schoot onberispelijk hard in. En de kans op de gelijkmaker kwam. Maar dezelfde Jesper kwam een teenlengte te kort om een fraaie vrije bal van Marinus net genoeg te toucheren.

En toen kwam mijn moment. Vanuit de achterste linie gaf ik een bal breed: recht in de voeten van de spits. Hij profiteerde van dit cadeautje. En hoewel keeper Peter-Klaas er hier ook niet goed uit zag, was het mijn fout. Ik baalde verschrikkelijk van dit Frank-de-Boertje.

Spakenburg schoot hierna nog op de lat en aanvallend konden wij nog te weinig laten zien. Het bleef daarom bij 3-1.

De competitie is nog niet eens begonnen, of er staat al een aardige wedstrijd voor ons op het programma. We spelen vanavond (21/8) tegen Spakenburg 3.

Het is een bekerwedstrijd. Afgelopen zaterdag is de eerste van de drie bekerwedstrijden verloren gegaan. Loosdrecht 3 won met 3-6 op De Westmaat. Ik was er zelf vanwege Ameland niet bij, maar ik heb gehoord dat we vooral door persoonlijke fouten zoveel doelpunten tegen hebben gekregen.

Als je tijd en zin hebt – en het weer een beetje mee zit – kijk je vanavond naar deze vroege derby. Wij zijn de underdog, omdat we in de Tweede Klasse uitkomen. Spakenburg speelt dit seizoen een klasse hoger.

De wedstrijd begint om 20.00 uur, op het (hoofd?)veld van De Blauwen.

Zo, ‘t zit erop. We zijn even heerlijk doorgewaaid op Ameland. We hadden schitterend weer; beter dan we verwacht hadden. De tent stond snel en goed – dankzij Margreet. Ik ben daar helemaal niet handig in.

We hebben gewandeld, gefietst, terrasjes gepakt, lekker gegeten, de gemoedelijke sfeer van Ameland geproefd. En gisteren heb ik twee keer de eredienst mogen leiden.

Zoals beloofd kun je de preken hier nalezen (je moet wel een PDF-reader hebben). Reageren kan, zoals je ziet, ook eenvoudig.

De preek van zondagmorgen, 19 augustus 2007:

Genesis 29, 14b – 30, 1 Preek 19082007.pdf

De preek van zondagavond, 19 augustus 2007:

Jesaja 6, 1-7 Preek 24092006_02.pdf

Onze tweede oefenwedstrijd eindigde in een bloedeloze 0-0. We wisten maar weinig kansen te creëren. Heimen-Peter kreeg een goede mogelijkheid. Zijn inzet ging via de lat het veld weer in.
En Jesper zag een hard schot in de tweede helft tegen de paal gaan.

De enige kans voor ‘Diek’ kwam ook in de tweede helft. Een mooie reflex van Peter-Klaas voorkwam een ongelukkig eigen doelpunt van Marinus.

Ik speelde weer laatste man. Iets beter dan afgelopen zaterdag, terwijl de voorhoede van Eemdijk stukken beter was dan die van Vogels 5.

Zaterdag kan ik er niet bij zijn (Ameland), maar dan spelen we onze eerste bekerwedstrijd. Waarschijnlijk op het hoofdveld van IJsselmeervogels. Balen dus.

Maar aanstaande dinsdag spelen we tegen Spakenburg 3. De tweede bekerwedstrijd (van de drie).

Johannes 8, 30 Toen Jezus deze dingen zei, kwamen velen tot geloof in hem.

Hoe kan dat toch? vroeg ik me vanmorgen af. Jezus houdt een toespraak en ‘velen kwamen tot geloof in hem’. Wat moet je verteld hebben dat zoveel mensen hun leven op jou gaan instellen? Jezus vraagt in zijn toespraak niet eens expliciet om geloof of bekering. Mensen móeten blijkbaar wel.

Ik heb Jezus’ toespraak (Johannes 8, 21-29) geprobeerd te analyseren. Wat zegt-ie nu precies over zichzelf?

Dé vraag is: Hoe komt een mens bij God?

Antwoord van Jezus: “Alleen door mij.”

Want Jezus…

1 …is de enige die Gods wereld kan bereiken (vers 21-22). Het is dus niet een kwestie van sterven en je bent er. Ook het veel gehoorde en geloofde adagium ‘Probeer zo goed mogelijk te leven’ kan veel mensen een leven lang op het verkeerde been zetten.

2. …is de enige die in Gods wereld thuis is en hoort (vers 23). Alleen als ik als Jezus ben krijg je zuurstof om in zijn wereld te kunnen leven.

3. …is de enige die mij van mijn inktzwarte status-quo (mijn zonden, uitlopend op de dood) kan verlossen (vers 24). Ik kan mezelf niet van mijn zonden bevrijden.

4. …is de enige die God persoonlijk en vertrouwelijk kent (vers 26). Ik kan God dus alleen via Jezus leren kennen. Elke vorm van religie drukt Jezus hiermee de kop in.

5. …is de enige die deze vertrouwelijke relatie bewijzen kan (vers 28). Zijn keuze voor de kruisdood op Golgota is het bewijs dat Jezus niet voor zichzelf, maar voor zijn Vader leefde. Ikzelf zou dit nooit kunnen, triester nog: ik sta erbij en kijk ernaar. (En hoe vaak kruisig ik hem opnieuw?)

6. …is de enige die – op Golgota na – nooit door zijn Vader is verlaten, omdat Jezus zijn Vaders wil altijd doet (vers 29). Dat kan ik hem niet nazeggen.

Zes stevige redenen om in Jezus te moeten geloven. Je moet gewoon op deze woorden reageren.
Want: óf hij zwetst en je laat hem in z’n waan, óf je vindt jezelf foutloos, óf je wijst die andere wereld af en gaat voor deze, óf je gelooft in eigen kunnen en de bereikbaarheid van Gods wereld, óf… je geeft je over – aan hem.