Mij werd op de site www.godvoordommen.nl gevraagd om te beschrijven wat nu die vrede van Jezus inhoudt.
Hier onder volgt mijn verhaal (lees: Gods verhaal met mensen).
Zoals beloofd zou ik proberen de vrede die Jezus gebracht heeft te omschrijven.
Als we over vrede spreken, moet je beginnen met het tegenovergestelde: oorlog. Dat Jezus vrede heeft gebracht, betekent dus dat er eerst oorlog was. Dat is geen oorlog tussen mensen (die is er nog steeds), maar tussen mensen en God (die is beëindigd zoals ik in het vervolg ga beschrijven).
Blijkbaar botert het dus niet tussen God en ons. Hebben we ruzie. Waar bestaat die oorlog uit? Daar is veel over te zeggen, maar ik houd het nu bij het belangrijkste twistpunt. En dat is: wij mensen stellen ons op één lijn met die God. Dat heet hoogmoed of trots. Hoe doen we dat? Op verschillende manieren. Actief en passief. Onbewust en bewust.
Actief doen we dat door tegen zijn wil in te gaan. God wil dat wij heilig leven (omdat hij zelf heilig is), maar ondertussen doen we dingen die hij verboden heeft. Zelfs al doen we (christenen dus ook!) dagen ons best om zijn mate van heiligheid na te streven, we vallen weer door de mand (bedrog, diefstal, roddel, overspel, jaloezie enz enz).
Passief hebben we ruzie met hem doordat we op zo’n manier leven dat we in de veronderstelling zijn dat we (een eventuele) God tevreden houden. Wanneer we elkaar niet de hersenen inslaan en respectvol met elkaar omgaan zal God ook wel tevreden zijn of is de hoogste staat van wereldvrede bereikt of te bereiken. Het is niet zo dat God respectvolle omgang met elkaar niet goed vindt, alleen zijn lat ligt hoger. Te hoog voor de mens.
De bijbel noemt als oorzaak hiervan: de zonde. En elk mens heeft daar irritant veel last van. En het weerhoudt ons van het kunnen leven met de heilige God en het volmaakt leven met elkaar. We kunnen hem en ten diepste elkaar niet verdragen.
Hiervan is de mens zich vaak niet bewust (hij kent God nog niet of de medemens te oppervlakkig), maar zijn geweten kan wel aan hem knagen. Is er dan misschien toch een God? Is het leven zoals ik het nu leef de bedoeling?
Het christelijk evangelie is dat God nou net NIET zegt: mensen, doe beter je best. Of, om Eric aan te halen, er moeten 100% christenen (of wat mij betreft: mensen) zijn die elkaar niet de hersenen inslaan. Dat geeft geen vrede die God bedoelt, dat geeft wat ik inderdaad noem: lieve vrede. Het lijkt goed te zitten of te kunnen komen, maar de oorlog kan zo weer losbarsten. De geschiedenis spreekt wat dat betreft boekdelen en de toekomst zie ik niet veel positiever in.
Daarom heeft God besloten om die zonde in ons aan te pakken. Hij kwam zelf naar de aarde. Want bij het vernietigen van die kracht (anders kan ik deze zonde niet noemen) zou de vrede tussen God en mensen terugkeren.
Die God op aarde is Jezus. En hij is de eerste (God-)mens die zijn hele leven lang (!) die vrede tussen God en zichzelf bewaard heeft. Hij ging nooit tegen God in (terwijl hij wel die krachten had); zelfs toen hij vermoord werd (het bekende kruis van Golgota) bleef hij vrijwillig zijn Vadergod liefhebben. Want die Vader heeft mensen lief en wil weer vrede tussen hem en ons. (Johannes 3, 16). En dat God deze Jezus accepteerde als dé eerste nieuwe mens blijkt uit het feit dat hij die Jezus uit de deed deed opstaan (Pasen). Hij is de Heer, die nu nog leeft.
Omdat Jezus dat ultieme (voor mensen onmogelijke) gedaan heeft is hij degene door wie je vrede met God krijgt.
Concreet (want dat vroeg je): door middel van gebed kom je in contact met die God. Door middel van contact met mede-gelovigen kun je deze liefde van God vereren (de kerk). Door middel van het lezen van de Bijbel leer je deze God en Jezus nog beter kennen en liefhebben. Je ontdekt dat die God van Jezus (Nieuwe Testament) al eeuwen (het Oude Testament) dezelfde is.
Die Heer moet je dus als JOUW Heer erkennen. Door dat geloof maak je deel uit van de vrede die tussen Jezus en God heerst. Je viert het feest zo gratis mee (gratis is een ander woord voor het in de bijbel vaak voorkomende woord ‘genade’).
Het spannende is nu dat wij dus moeten inzien dat wereldvrede geen ultieme vrede is. Het probleem zit ‘m niet in mensen onderling (we zijn in principe allemaal hetzelfde, alleen de een uit dat soms veel lomper en harder dan de ander). Dit nieuws moet dus als een bom inslaan bij mensen die wél menen dat wereldvrede maakbaar is.
Wanneer het tussen God en mensen onderling goed zit zal je omgang met anderen ook veranderen. Je gedrag verandert, je gaat namelijk steeds meer op die God/ Jezus lijken. En je bereidt je in dit leven voor op het komende leven met God. De bijbel noemt dat komende leven niet voor niets een vrederijk. Dan is het namelijk 100% goed tussen mensen onderling (dat is Erics punt) én heel concreet tussen God en mens. Je mag bij God zijn. (En dat is mijn grootste verlangen.)
Hartelijke groet,
David Heek.
PS. Ik kan me voorstellen dat het best pittig klinkt allemaal. Ook christenen moeten nadenken. En wat mij betreft hoeft dat woord (nadenken) niet tussen aanhalingstekens gezet te worden… 
Dat is Golgota in het kort. We staan blanco voor God, omdat hij onze zonden niet meer kennen kan. Zijn Zoon Jezus heeft zichzelf met het document aan het kruis laten verscheuren (Kolossenzen 2, 14). 
Niets mag en kan een christen in de weg staan van het leven te genieten. Hij hoeft zich niet eindeloos te vervreemden of radicaal te besluiten zijn levenstijd in een klooster door te brengen. God geeft ons veel ruimte voor genot.