Christenen van gereformeerde snit hebben het er vaak over. Misschien iets te vaak, maar goed.
Ook vandaag, toen ik aan het avondmaal mocht gaan. Jezus heeft altijd iets te maken met de zonde van de mens. Maar wat is zonde?

Ik ben in staat, denk ik, er hele verhandelingen over te schrijven en ook wel wat metaforen voor te bedenken. Maar nu even niet. Nu even simpel.

Vanmiddag dacht ik namelijk nog ’s aan Genesis 3, aan Adam. En ineens viel het me op dat Adam ervaart dat er iets niet in de haak is. Hij wéét dat hij iets heeft gedaan waar zijn God niet achter staat. Sterker nog, God heeft hem ervoor gewaarschuwd.

Maar hij erváárt plotseling ook dat hij gezondigd heeft. Hij ziet namelijk dat hij naakt is, en hij voelt dat hij zich hiervoor schaamt. Gevoelens die ik al normaal vindt, waren toen voor het eerst abnormaal.

Ik leef in een wereld waarin ik me elke dag kleed. We bedekken met z’n allen onze schaamte.
Ik kan het me niet voorstellen, maar dat is dus niet de bedoeling van God (geweest). Schaamte en ervaring van naaktheid, het is het gevolg van een desastreuze scheiding tussen God en mens. En ik ervaar het vaak als ik die scheidingsmuur tussen God en mij optrek.

Genesis 3, 8-10 Toen de mens en zijn vrouw God, de HEER, in de koelte van de avondwind door de tuin hoorden wandelen, verborgen zij zich voor hem tussen de bomen. Maar God, de HEER, riep de mens: ‘Waar ben je?’ Hij antwoordde: ‘Ik hoorde u in de tuin en werd bang omdat ik naakt ben; daarom verborg ik me.’

Wat is het dan trouwens geweldig dat God Adam en Eva kleedt. Hij gebruikt zijn schepping als kledingwinkel. Ik kan niet anders concluderen dan dat God zo laat zien dat hij onze schaamte aanvoelt. En daarin is hij nog verder gegaan. Zijn Zoon kwam zelf naakt op aarde (Kerst) en stierf (half)naakt aan een kruis (Goede Vrijdag).

Jezus ervoer de wereld-in-zonde zelf. Om vervolgens ook de uitkomst uit deze wereld en uitzicht op een nieuwe wereld te bieden.