Een goede werkgever houdt zijn werknemers in de gaten. Hij stuurt hen aan, en zorgt voor een goede arbeid-rustverhouding. Want het gaat ten koste van zijn omzet en de sfeer op het werk als zijn werknemers zich kapot werken.

Jezus blijkt in Marcus 6, 30-31 zo’n goede werkgever. Hij jaagt zijn mensen niet op. Hij zet ze niet onder de immense druk om zoveel mogelijk mensen in zo min mogelijk tijd met het evangelie te bereiken. Omdat de tijd zou dringen.

Integendeel, hij gunt zijn mensen vakantie. Hij draagt hen zelfs op rust te nemen. Hierin lijkt hij op zijn Vader.

Marcus 6, 30-31 De apostelen kwamen weer terug [van hun zendingstocht door Israël] bij Jezus en vertelden hem over alles wat ze gedaan hadden en wat ze de mensen onderwezen hadden. Jezus zei tegen hen: ‘Ga nu mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn en een tijdje uit te rusten.’ Want het was een voortdurend komen en gaan van mensen, zodat ze zelfs niet de kans kregen om te eten.

Maar ja, werk dat tijdens vakantie niet gedaan wordt blijft wel liggen. En welke baas haalt het in zijn hoofd om dat zelf op te pakken?

Nou, Jezus wel. Op weg naar de ‘vakantiebestemming’ dreigt de hele trip in het water te vallen. Ze worden gevolgd door een mensenmassa die niet van plan zijn de vakantie mee te vieren.

En dan leer ik de goddelijke kant van Jezus zien. Enerzijds laat hij zijn leerlingen gewoon van hun rust genieten, anderzijds laat hij zijn eigen rust schieten. Jezus geeft zijn vakantie op, omdat hij van mensen houdt. Hij houdt ervan om hen het goede nieuws voor te houden.

Jezus gunt mij mijn rust, maar zelf gaat hij gewoon door. Ook hierin lijkt hij (letterlijk) sprekend op zijn Vader die geen rust neemt als hij naar rust zoekende mensen kan redden.

Marcus 6, 32-34 Ze voeren met de boot naar een afgelegen plaats, om daar alleen te kunnen zijn. Maar hun vertrek werd opgemerkt en velen hoorden ervan, en uit alle steden haastten de mensen zich over land naar die plaats en kwamen er nog eerder aan dan Jezus en de apostelen. Toen hij uit de boot stapte, zag hij een grote menigte en voelde medelijden met hen, omdat ze leken op schapen zonder herder, en hij onderwees hen langdurig.