Het was me het dienstje wel, vanmorgen. In een behoorlijk gevulde kerk – wat is 10.45 uur toch een heerlijke tijd – was de sfeer goed. De muziek werd op kwalitatieve en authentieke wijze begeleid. En de verkondiging hopelijk ook… 
Ik vind dat toch wel het mooiste, hoor. Voor 400 man staan en God zo dicht mogelijk bij mezelf en anderen brengen. En ik merk gewoon dat het mensen raakt. Het was bij tijd en wijlen zo stil dat je een speld kon horen vallen (van een kansel af is dat best eng, kan ik je vertellen).
Ik zie daar twee dingen in:
1. Een verhoring van het gebed dat we voor de preek gebeden hebben.
2. Het gegeven dat het Woord van God mensen wil raken en raakt. Het is geen gebakken lucht ofzo. Het vult ons diepste behoeften.
En het is noodzakelijk voedsel. Tenminste, als je het leven serieus neemt.
De leesstof is Lucas 4, 14-30.
De preek kun je hieronder lezen.
Stel je vraag of maak je opmerking gerust.
Reageer
Reacties
Beste David,
Na ons gesprekje voor de dienst vanmiddag nog even je preek over Lucas 4 gelezen. Opnieuw werd ik geraakt door je directe manier van spreken. Daarin laat je zien hoe je je Jezus’ manier van spreken hebt eigen gemaakt. En dat is ook wat ik zo graag in een lied wil ‘vertalen’.
Ik hoop daar ook de ‘Geest’ nog voor te krijgen.
Verder heb ik nog een kleine opmerking bij je uitleg van wat gebruikelijk was in de synagoge. Ik denk namelijk dat het gaan zitten van de voorganger/rabbi/leraar juist betekende: nu gaat de preek/uitleg beginnen (vandaar ook ‘de ogen van alle aanwezigen waren op hem gericht’). De mensen waren dus wel benieuwd naar zijn ‘preek’,die uiteindelijk maar uit die ene zin bestond.
Het zitten van de leraar kom je ook tegen bij de bergrede (Mt 5,1)en wordt ook in verband gebracht met ’spreken met gezag’(Mt 7,29). En heeft het ‘zittende ter rechterhand Gods’ van de Zoon ook niet alles te maken met de hem door zijn Vader verleende macht?
Misschien haal ik er nu een beetje teveel bij maar ik wilde het toch even met je delen.
Wim Buenk
Hoi Wim,
goeie opmerking over dat zitten. Er zit wel wat in in wat je schrijft. Toch blijf ik bij mijn uitleg.
Ik ben namelijk Van Bruggen gevolgd die schrijft dat het in die tijd gebruikelijk was om (net als bij ons) staand te preken (vgl. Hand. 13:16, in de Joodse synagoge! Paulus spreekt z’n hoorders daar staand toe). Dat het publiek Jezus blijft aankijken blijf ook ik dus zetten in het kader van verbazing: “Is dit alles, Jezus?”
Als het normaal was dat men zittend preekte, had Lucas niet hoeven te vermelden dat de mensen hem BLEVEN aankijken. Dat was dan toch de normaalste zaak van de wereld?
Jezus komt z’n hoorders vervolgens tegemoet door z’n preek nog met één zin te verlengen. (Maar dat had wat Jezus betreft al na de Schriftlezing duidelijk moeten zijn.)
Groet en succes met je lied. (En wat mij betreft hoef je Geest niet tussen aanhalingstekens te zetten, want die heb je echt nodig voor het schrijven van zulke liederen. Ik bid je Gods Geest toe, Wim.)
David
Ik denk niet dat Jezus gek was én is. Hij is voor mij de ware. Mensen vonden hem eng en dat schrikt mensen af. Op het moment dat iemand dingen doet ( genezing ) die het menselijk brein te boven gaat wordt het al snel eng. Soms is het voor mij ook moeilijk te bevatten dat Jezus mensen uit de dood deed herrijzen. Dit komt gewoon door ons menselijk tekortkomen. Wij denken als mens zijnde in hokjes en denken daarbij te weinig aan Hem, ja ook ik doe dit erg vaak en daar moet ik eigelijk mee stoppen. Wij mensheid denken alleen aan ons eigen leven en onze eigen veiligheid en ons veilige wereldje waarin wij wíllen leven en niet waarin wij moeten leven. Het is makkelijk te zeggen ik kies voor God…. Maar doe je dat ook. Ik heb dan wel beleidenis gedaan, maar in mijn geval was dit een formaliteit maar wel een die diep ging. Wij als mensheid moeten een weg zien te vinden om te leven zoals Hij dat wil en zeker niet om te denken zoals Hij doet, want echt waar… prettige wedstrijd als je dit wilt proberen, het gaat je zeker niet lukken.
rogier