Gek is dat. Het ene moment ben ik vol van God, het andere moment laat ik hem met gemak links liggen. Ik lees niet, bid niet, doe überhaupt geen geestelijke dingen.
Afgelopen zondagavond mocht ik de verenigingsstartavond van 14 tot 16 jarigen leiden. Helemaal geweldig. Leuk en aantrekkelijk praatje met inspirerend evangelie, leuke ‘workshops’, goede onderlinge sfeer. Helemaal toppie.
En dan begint de maandag en de dinsdag. En dan is het allemaal een stuk minder.
Nog niet zo lang geleden werd ik daar helemaal gek van. Nu ben ik daar behoorlijk nuchter in geworden. Ik weet en ervaar dat bijbellezing en gebed me geestelijk vult, maar dat wil nog niet zeggen dat God weg is wanneer ik me niet tot hem richt of wil richten (begrijp me goed!).
Augustinus heeft ooit geschreven: “Onrustig is mijn hart, totdat het rust vindt in u.” Ik denk dat dit hartstikke waar is, maar ik vraag me af of je zo gefaseerd over rust kunt spreken. Eerst is je hart onrustig en vervolgens vindt je hart rust in God.
Ik merk maar weinig van deze opeenvolgende, afgesloten fases. Het blijft een mengelmoesje.
Bij mij werkt het ook andersom. Als mijn hart dichtbij God is, word ik onrustig. Dan word ik zo mens, zo vleselijk en sterfelijk. Als ik me aan God overgeef, betekent dat namelijk niets anders dan dat de oude David dood gaat en dood moet. Moet ik het dan vreemd vinden dat ik bij tijd en wijlen onrustig ben?
Ik las gisteren een mooie, maar confronterende uitspraak van een christen uit de 2de eeuw (Irenaeus): “Het belangrijkste voor een christen is het overdenken van zijn dood.” Om onrustig van te worden, of niet dan?
Dit zou heel goed één van de redenen kunnen zijn waarom ik God niet op zoek. Hij maakt me namelijk ook onrustig. Hij gaat met m’n oude ‘ik’ bezig. En daar heb ik gewoon niet altijd zin in. Eigenwijs als ik ben.
Ik denk dat veel mensen die zich christen noemen niets met de uitspraak van Irenaeus kunnen. Ik heb dan ook helemaal niets met christenen die altijd ‘in de Heer’ zijn of met een brede smile rondlopen. Want ik weet zeker: je bent geen of een halve christen als je die gedachte uit de 2de eeuw niet onderschrijft. Al doe je dat waarschijnlijk met begrijpelijke, menselijke tegenzin.
Reageer
Reacties
Ah nee, Menrike, met die conclusie help je me niet. We moeten juist wél moeilijk gaan doen als we God niet meer opzoeken. Welke redenen we ook hebben om hem te vermijden.
Ik doe in mijn blog ook moeilijk, vind je niet? Wat zou ik graag willen zeggen: “Ach, David, doe nou niet zo moeilijk, ‘t komt allemaal goed.” Maar dat is mijn oude ‘ik’, die liever niet door het woord van God gesnoeid wil worden.
We moeten het ons allebei afvragen: Hoe kan God in ons leven scherp en snoeiend te werk gaan?
Hem voor een tijdje in de hemelse wachtkamer laten zitten, is het goede antwoord niet. En eerlijk gezegd vind ik het praten over kleine en grote lijntjes naar boven ‘christelijke’ prietpraat, waar iedereen het wel mee eens wil zijn (doet namelijk geen pijn en blijft vaag).
Jezus Christus heeft het daar nooit over gehad. Hem kennende vindt hij dat te zoetig en te vrijblijvend.
Poeh… we hebben Gods Geest (en goede bijbelkennis) nodig, Menrike.
Groetjes,
David
Toch geloof ik niet dat Hij je een tik op je vingers geeft op dit soort momenten.
En ik ben het wel met je eens dat we eigenlijk wél moeilijk moeten gaan doen, maar ik geloof ook dat je soms ook gewoon even lekker bij Hem mag schuilen, uitrusten, weten dat je bij Hem hoort, ook zonder dat je dagelijks je bijbel leest.
Bovendien vind ik dit ook een mooie tekst in mijn situatie:
Jes 40:11
….. Hij zal de lammeren in zijn armen dragen en de zogenden voorzichtig leiden….
vertaling in Het Leven: Let er eens op dat de herder zorgt voor de meest weerloze leden van zijn gezelschap: kinderen en hen die voor kinderen zorgen.
Misschien vergelijken we wel appels met peren, namelijk jouw situatie met de mijne. Praten we nog wel ’s over.
Ik kan me vinden in je laatste reactie.
mmm…
zoiets als:
Uw koninkrijk kome, maar mijn wil geschiedde?
Het overdenken van je eigen dood komt pas ècht goed op gang als je een leeftijd bereikt waarbij je steeds meer mensen om je heen ziet sterven, of als je zelf iets erg overkomt.
En wat te denken van de wederkomst, stel je voor dat we dat tijdens ons leven meemaken! (Lijkt me de ene dag geweldig om mee te maken,
maar ik zit er ook wel eens niet op te wachten.)
Groet,
Niko
Ik kwam bij toeval op jou website,ik was namelijk heel onrustig en ben al op vanaf half vier vanmorgen .Ik besloot maar even de keuken schoon te maken om mij te verzetten tegen mijn onrust dat is deels gelukt maar ik kreeg ineens de ingeving om eens te gaan googlen na onrust bij christen .Hoe dichter je bij God leeft hoe meer onrust ik ervaar dit enorm word onzeker en dat is wat de duivel wil ik ga meestal de bijbel lezen en bidden ik verzet mij hier enorm tegen dit heb ik moeten leren door schade en schande.Mijn leven stond de laatste maanden behoorlijk op zijn kop door ziekte in mijn gezin je word zwak maar ik heb leren vechten en dat is zeer zeker niet makkelijk als je al een onzeker persoon bent .onrust is een zeer slechte raad gever probeer toch te bidden als je onzeker bent God sleept je er door heen en dat is niet makkelijk praten ik spreek uit ervaring ik weet wat je voelt
Ik ben enorm onrustig en dacht laat ik het gewoon maar intikken. Onrustig is mijn hart en dat is zeker zo.Hoe meer ik mijn situatie aan God voorleg hoe onrustiger ik word. Waar is God Hij is het toch die alleen vrede en rust kan geven. Hij is er maar waarom die onrust. God ik heb u nodig.U alleen kan uitkomst bieden. U belooft het toch die naar U zoeken en vragen laat U niet in de kou staan. Denk aan het verbond dat U hebt gesloten met mij toen ik helemaal niet naar U vroeg.
Dat is wat ik ervaar en hoe meer ik bid des te onrustiger word het in mijn hart maar ik weet ook van de rust die Hij geeft op een manier en op tijd dat ik het niet verwacht. Hou me vast Hou ons vast in Jezus naam Amen.
Ben het dus met je eens geloof word aangevochten en het geeft niet altijd de rust die ik nodig heb.
Herkenbaar… Zit momenteel ook op een geestelijk laag pitje door de drukte rond alles wat met baby’s te maken heeft en vermoeidheid. Moet je ook niet te moeilijk over doen, denk ik. Dan maar een tijdelijk kleiner lijntje naar boven, komt wel weer goed.