In een gemeente die de laatste tijd veel voor de kiezen heeft gekregen, mocht ik gistermorgen voorgaan. Enkhuizen, dat grappige plaatsje aan het IJsselmeer. Na de dijk meteen rechtsaf.

Het was een behoorlijk eind rijden, een kleine 100 kilometer. En helaas moest ik het in m’n eentje doen, omdat m’n lieve, kleine broertje zich niet meldde. (Reden vooralsnog onbekend.)

De gemeente van Enkhuizen komt samen in zo’n oude Doopsgezinde kerk (die wel vaker ‘De Vermaning’ heet). Van zo’n naam word je lekker blij, trouwens.
Er zat een man of 90. Ik vond het mooi om hen het evangelie te brengen. En ik zag er wel een paar zichtbaar genieten. En als ik dan te horen krijg dat “we dit nu jaren hebben gemist”, doet me dat zeer. Want ik heb de broer in kwestie erg hoog zitten en draag hem op in mijn gebeden. (Hij heeft Margreet en mij in 2005 getrouwd.)

Niet uit medelijden – ik heb mezelf daar op bevraagd – geef ik Enkhuizen mijn eerste gouden medaille. Want ik kan werkelijk niets bedenken waar deze gemeente gisteren in tekortschoot.

1. Ik werd keurig en hartelijk opgevangen door een ontvangstcomité. Meteen daarna werd me een kop koffie overhandigd.

2. Hierna, en dat is een unicum, mocht ik in een boek schrijven hoeveel kilometer ik gereden had, waar ik vandaan kwam, hoe vaak ik vandaag in deze gemeente zou voorgaan en wat mijn rekeningnummer is. Dat vind ik erg netjes, én een normale zaak. Er zijn namelijk gemeentes waar ik meer dan 6 weken geleden ben voorgegaan, maar die me nog steeds niet (of te weinig) betaald hebben. Dat getuigt van weinig respect, dankbaarheid en liefde voor de gast, vind ik. (’t Is ook typisch Nederlands – en daarom horen gemeentes van Jezus Christus hierin anders te zijn, meen ik. Ik zie hierin ook kansen om Nederlanders naar de kerk van Christus te trekken, trouwens.)

In mijn geval is deze gang van zaken ook erg vervelend, omdat mijn vrouw, zoon en ik o.a. van dit preekconsent moeten leven. Geloof me, het is irritant om achter je geld aan te moeten gaan. Het haalt de lol in dit werk ook een beetje weg.
Ik heb dan ook besloten geen preekverzoeken in overweging te nemen, wanneer blijkt dat een gemeente een eerdere preekbeurt nog niet betaald heeft.

3. De sfeer in de kleine kerkenraad was ontspannen, niet formeel. Normaal.

4. Na de dienst was de sfeer ook goed. Er werden me wat vragen gesteld, dankbaarheid werd uitgesproken en last but not least: ik werd bij iemand op de koffie uitgenodigd. Hartelijk en ongedwongen – ik kon niet weigeren.

Deze gemeente verdient een gouden plak.
Ik wens de gemeente Gods zegen en nabijheid toe. En, zoals ik al tegen een broer en zus in het geloof zei: “Ik hoop dat jullie deze tegenslag zo verwerken dat jullie geloof sterker en krachtiger zal zijn dan de tijd hiervoor.” Dat God deze tijd daarvoor gebruike!

Voor de preek van gister, klik hier.