Het was stil op deze site hè, de afgelopen week. Dat had een reden. Samen met mijn vrouw en zoon op weg geweest. Eindelijk, na ruim anderhalf jaar weer ’s uit ons gewone huisje weg. Naar een park in Noord-Limburg. Volop genieten!

Wat is er lekkerder dan heerlijk zitten lezen (Roald Dahl – wat kan… kon die man goede én absurde verhalen schrijven, en John Piper – wat houdt die man van God en wat goed dat hij het opgeschreven heeft)! En dan ter afwisseling lekker zwemmen, de natuur in, de stad in, goed eten (koken) en natuurlijk… genieten van vrouw en kind.

Voor Joram was het ook een bijzondere week. Hij kan kruipen. Nou ja, kruipen… vooruitkomen, al stuiterend op z’n billetjes (á la een van zijn neefjes van moeders kant). Zo geweldig om te zien!

Ik heb weer inspiratie opgedaan. En ik heb zin om opgestoken bedenksels op papier of op internet te zetten.

Ondertussen is er genoeg gereageerd op onderstaande blog, zag ik. Een van de vragen die is blijven hangen, is de vraag of een weblog niet verleidelijk is en zelfverheerlijking uitlokt.
Ja, dat is zo.
Het is zeker verleidelijk. Maar als ik God bedank voor de dank, verdwijnt alle hoogmoed als sneeuw voor de zon. En dan geniet ik daar weer van. En trouwens, een complimentje kan nooit kwaad. Ik word ook genoeg afgezeken. (Maar medelijden met mezelf daardoor? Geen sprake van! Zelfmedelijden is een gevolg van hoogmoed, wist je dat?)

Tot morgen, denk ik.