Voor veel christenen is bidden een worsteling. “Wat moet ik nu weer zeggen?” En: “Hoe voorkom ik sleur en eindeloze herhaling van hetzelfde?” Of het wordt een wanhopige en dwangmatige zoektocht naar een gevoel bij jezelf of (ant)woord van God: “Ik moet wel wat voelen als ik bid.”

Sinds kort ben ik een Godgenieter. En dat zet mijn geestelijk leven totaal op z’n kop. Mijn gebedsleven krijgt een boost waar ik intens van geniet.
Deze omwenteling verklaart eindelijk waarom ik overvallen word door teleurstelling wanneer ik predikanten steevast hun gebed hoor beginnen met: Vader, dank u wel dat wij…

Ik vermoed dat gereformeerden vaak geen plezier en genot beleven aan hun gebedsleven, omdat zij zichzelf in het middelpunt zetten. En geloof het of niet: dat is saai. Oersaai. Over jezelf ben je namelijk vrij snel uitgesproken.
Ook word je snel erg moe van jezelf. Wanneer je voorafgaand aan je gebed moet gaan bedenken wat jij aan God hebt, wordt God niet groter dan jezelf, je broekzak of de dag van vandaag. En dus wordt ook God saai (denk je dan; of erger: het moet je verteld worden omdat je het zelf nog niet doorhebt). En ja, dan ben je snel uitgebeden en verzand je vanzelf in eindeloos terugkerende riedels en refreinen.

Begrijp me goed: dat is niet verkeerd. Alsof God al mijn tienergebeden niets vond. De God die ik ken kan heel omgaan met menselijke woorden en gebreken. Mijn punt is: hoe krijg je een gebedsleven dat overloopt van woorden die je vervullen met Gods goedheid, genade, barmhartigheid, gerechtigheid, waarheid, licht, leven, zachtmoedigheid, liefde, vrede, geduld, blijdschap – dit is leuk, even doorgaan: -, vrede, rechtvaardigheidsgevoel, passie/verlangen, eerlijkheid, volmaaktheid, eenheid, eeuwigheid, glorie/heerlijkheid/majesteit, humor, trouw, medelijden, wil, missie, enzovoort, enzovoort. Kortom: vervulling met God zelf.

Als je dit gaat inzien en doen (proberen, proberen en nog eens proberen), wordt God je grootste plezier en verlangen.

Leermeester nodig? Jezus. Lees in Johannes 17, 1-5 wat hij bidt en wat zijn (en mijn) grootste verlangen is:

Johannes 17, 1-5 Jezus sloeg zijn ogen op naar de hemel en zei: ‘Vader, nu is de tijd gekomen, toon nu de grootheid van uw Zoon, dan zal de Zoon uw grootheid tonen. Hij heeft van u macht over alle mensen ontvangen, de macht om iedereen die u hem gegeven hebt het eeuwige leven te schenken. Het eeuwige leven, dat is dat zij u kennen, de enige ware God, en hem die u gezonden hebt, Jezus Christus. Ik heb op aarde uw grootheid getoond door het werk te volbrengen dat u mij opgedragen hebt. Vader, verhef mij nu tot uw majesteit, tot de grootheid die ik bij u had voordat de wereld bestond.

Andere leermeesters? Er zijn er genoeg. Lees de psalmen. Vanmorgen las ik psalm 77. Gaat over iemand die helemaal in de knel met God zit. Hij hoort, ziet, voelt, ervaart niets van God.
Kijk hoe hij daar uit komt. Niet bij de pakken neer gaan zitten, ook geen egocentrisme met daaruit vloeiend zelfmedelijden. Maar één totale focus op wie God zelf is, en wat hij gedaan heeft.

Psalm 77, 14-21

14 Uw weg, God, is een heilige weg –
welke god is zo groot als onze God? [en nu barst hij los, want hoe weet hij dat zijn God zo groot is?)

15 U bent de God die wonderen doet,
u hebt de volken uw macht getoond,
16 uw arm heeft uw volk bevrijd,
de kinderen van Jakob en Jozef.

17 Toen het water u zag, o God,
toen het water u zag, begon het te beven,
een huivering trok door de oceanen.
18 De wolken stortten water,
de hemel dreunde luid,
uw pijlen flitsten heen en weer,
19 uw donder rolde dreunend rond,
bliksems verlichtten de wereld,
de aarde trilde en schokte.

20 Door de zee liep uw weg,
door de wijde wateren uw pad,
maar uw voetsporen bleven onzichtbaar.
21 U leidde uw volk als een kudde
door de hand van Mozes en Aäron.

Succes en heel veel plezier met het aanbidden van de God van hemel en aarde en haar geschiedenis!