Wat ik wel weet is dit. Ik was vroeger een ‘naamchristen’, nu een christen. Na een oproep om ‘een stap te zetten’. Die oproep heeft dus mijn leven veranderd! Zo kan het ook.

In sommige kerken is het ‘not done’ om iets dergelijks te vragen. We zijn toch allemaal wedergeboren? En in mijn geval was dat een leugen. Laat ook dat besef in sommige kerken maar doordringen.

ik begrijp wat je schrijft, maar ik heb het vermoeden dat je mij niet begrepen hebt.
Het (bijbels-theologische) punt dat ik maakte is dat ons handelen geen AANVULLING is op Gods redding. Zelfs onze bekering (omdraaien) maakt Gods redding niet af.
Bekering is een noodzakelijke handeling om Gods redding (of armen) te ZIEN. Bekering hoort niet bij de redding zelf. In het leven en sterven van Jezus Christus ligt namelijk onze redding.

In zekere zin heeft geloven wel iets passiefs. Bijvoorbeeld in 2 Kor. 5, 20, waar Paulus zegt: “Wij zijn gezanten van Christus, God doet door ons zijn oproep. Namens Christus vragen wij: LAAT u met God verzoenen.” Niet: “Verzoen je”, maar: “Laat je verzoenen…” Dat klinkt wel passief, vind je niet?

En vervolgens vertelt Paulus niets over óns handelen, maar heeft hij het in de volgende zin over Gods handelen. 2 Kor. 5, 21: “God heeft hem die de zonde niet kende (Jezus dus) voor ons één gemaakt met de zonde, zodat wij door hem rechtvaardig voor God konden worden.” En wij? Wij staan erbij en kijken ernaar… (en verwonderen ons!). Let ook in dit vers op het woordje ‘worden’. Weer passief. God regelt álles!!!

Gods hand grijpen (of je aan hem overgeven door te geloven) suggereert de gedachte dat wij iets aan Gods reddingsplan moeten bijdragen.

Wat de Katholieken betreft: zij hebben officieel in hun leer staan dat Gods genade de natuur vervolmaakt. Dus de mens doet iets voor God, bijvoorbeeld hem proberen te grijpen, maar God maakt de handeling af door middel van zijn genade. Een katholiek doet een opstapje naar God en God tilt hem vervolgens over het dode punt heen. Dat is onbijbels.
(Veel gereformeerden denken dit helaas trouwens ook. In hun spreken (vaak als het over de kerkgang gaat: dat zou dan een opstapje naar het eeuwig leven zijn) en ook in hun daden (trots zijn op en het afkondigen van bepaalde collectebedragen, bijvoorbeeld. “Kijk ons eens goed bezig zijn, God!”).

Evangelischen hebben geen officiële leer, maar hebben vaak wel de neiging op actie van de mensen aan te dringen. God doet wel alles, maar de mens moet ook wat doen. Geloven, God vastgrijpen enzovoort. Dat klinkt vroom, maar is onbijbels.
Bekering is het Bijbelse woord.

Bijbelse bekering = in de zon gaan staan (en niet: de zon vastgrijpen, want dat lukt je toch niet). Bijbelse bekering = voor God en Jezus gaan staan en ontdekken hoe je vastgegrepen bént. (En niet: God vastgrijpen, want dat lukt je toch niet.)

Wat is er lichamelijk qua aktiviteit en inspanning anders aan “je omdraaien” of “een hand vastpakken”? In beide gevallen volstaat een passieve houding niet. En in beide gevallen is er toch van enige aktiviteit sprake. Bij je naar God uitstrekken kun je ook denken aan de zieke vrouw in mattheus 9 vers 20-22. De visie van geloven is de uitgestrekte Hand van God vastpakken ken ik niet, althans het is mij nog niet eerder gepredikt. Wel dat wij onze handen naar God mogen uitstrekken in ons verlangen dat Hij ons hart kan vullen met Zijn liefde en Zijn Geest. Jammer dat je evangelisch en katholiek in dit verband onder één noemer schaart. “God is zeker genadig, maar de mens moet óók nog iets van zijn kant doen, namelijk zich omdraaien”…héé, dan klinkt het ineens heel anders. Nu lijkt het wel of er iets katholieks in je visie is geslopen.

groet`n

Edco