De aandachtige lezer van deze weblog heeft het allang door. Mijn denken en (helaas, vermoed ik) in mindere mate mijn leven is in de afgelopen twaalf maanden gevormd door het denk- en schrijfwerk van John Piper.

Zijn diepe motivatie om God in alles centraal te zetten, de centrale plaats van Gods glorie in zijn theologiseren en zijn christelijke verlangen om dichtbij God te leven, werken aanstekelijk op mij. Daarom geef ik ook graag zijn zeer Bijbelse gedachtegoed in mijn eigen (s)preken door aan de mensen die ik in mijn leven mag tegenkomen.

Toch staat me ook iets tegen aan dit typisch puriteinse gedachtegoed. Het heeft mijns inziens de neiging om de mens op te jagen in zijn of haar heiliging. Tenminste, zo komt het dan op me over, zo voel ik het, zo beheerst het me, ook al is het er totaal de bedoeling niet van. Wat het puriteinse gedachtegoed doet is steeds, maar dan ook steeds weer en al is het vaak impliciet, mijn oude ik blootleggen. En daar word ik wel eens moe van.

Het lijkt een beetje op mijn vakantie in Oostenrijk. Dat was zeven dagen genieten, echt! Maar dan ook actief genieten. Niet één dag lagen we met onze kont op een ligstoel te genieten van zon, zee en strand. Rustig genieten was er niet (of weinig) bij.
Ik heb geen vakantie beleefd waarvan ik ben uitgerust, terwijl de week wel schitterend was.

Puriteins gedachtegoed brengt de strijd in mijn leven aan de oppervlakte. Het wil God inderdaad centraal zetten, het wil mij intens laten genieten van wie God voor mij en anderen is, en dat is mooi.
Maar God is er nu niet op volmaakt zichtbare wijze. Dus ik kan nu niet volmaakt van God genieten.
Het is de wellicht bekende strijd die Paulus beschrijft in Romeinen 7 en 8. Die hoofdstukken staan zo vlak bij elkaar dat die strijd voelbaar wordt als je ze serieus leest. Puriteinen geven meer aandacht aan hoofdstuk acht dan aan het daaraan voorafgaande hoofdstuk.

Ik geniet van John Pipers gedachtegoed en vooral van zijn Bijbelse God(sbeeld). Maar ik ben erg benieuwd naar het leven van een puritein wanneer hij niet naar God verlangt.

Ik moet zijn boekje When I don’t desire God dan ook gauw in huis halen. Misschien dat ik dan wel op deze blog terugkom.