Omdat ik met anderen het plan heb opgevat om een gemeente te stichten in Amersfoort, denk ik daar veel over na. Hoe pakken we het aan? Hoe doen anderen het? Wat is onze droom? Hoe bereik je de Nederlander in het algemeen en de Amersfoorter in het bijzonder?
Vanmiddag overviel me ook een wat sombere gedachte. Deze: staat God er achter dat Nederland (of Amersfoort) nogmaals wordt gekerstend? Oftewel: heeft Nederland zijn kans niet gehad? Vraagt God niet van mij om gebieden op te zoeken die nog nooit van ene Jezus hebben gehoord (met als groot pluspunt dat hierdoor Jezus’ komst wordt versneld)?
Kijk, ik hoop van harte dat God Nederland nog een kans geeft, maar ik vrees het ergste. Ik zie Nederland eerder bergafwaarts neerdalen in een amorele en collectief-extreem-liberale modderpoel dan dat ons land collectief terugkeert naar de vrijheidgevende HEER en hoogste rechter van de wereld, die Bonifatius ons in de achtste eeuw is komen verkondigen.
Of vang ik de verkeerde signalen op?
Ik droom van duizenden Nederlanders die de HEER aanbidden, maar ik ben bang dat het bij individuen of kleine groepen blijft die de HEER (alsnog) willen aannemen. Ik sterk me daarom met de gedachte dat het feest in de hemel is wanneer een zondaar zich tot de HEER bekeert.
Vanmorgen las ik psalm 102 en ik moest er lang over nadenken om te ontdekken welk punt de dichter maakt, in welke situatie hij zit, en hoe hij God daarin betrekt.
De dichter droomt, ik vermoed in ballingschap. Hij weet dat de HEER Jeruzalem zal herbouwen. En de dichter verlangt er hevig naar om mee te maken dat alle volken de naam van de HEER zullen vrezen én aanbidden. In Sion, de berg bij Jeruzalem die symbool staat voor Gods eeuwige trouw aan Israël.
Maar de dichter gaat het feest vermoedelijk niet meemaken.
Psalm 102, 24-25
Hij (de HEER) heeft halverwege mijn kracht gebroken,
hij heeft mijn levensdagen verkort.
Ik smeek: Mijn God,
neem mij niet midden in het leven weg,
uw jaren duren van geslacht op geslacht.
Of ik een christelijk-Nederlands feest ga meemaken, weet ik niet. Ik moet ons land aan God en zijn genade overlaten. Hij blijft mijn God en Jezus Christus blijft mijn Sion, wat hij ook met Nederland (en mij) van plan is. En wat ik in zijn dienst kan doen, dat doe ik.
Ik houd me vast aan de slotwoorden van de dichter, die ook groter dan Sion en Jeruzalem durft te denken. En vooral zo heerlijk groot over zijn God.
Psalm 102, 26-28
Vóór alle tijden hebt u de aarde gegrondvest,
de hemel is het werk van uw handen.
Zij zullen vergaan, maar u houdt stand,
zij zullen als kleren verslijten,
u verwisselt ze als een gewaad en zij verdwijnen,
maar u blijft dezelfde, uw jaren nemen geen einde.
Reageer
Reacties
dag David,
we kennen elkaar niet, zijn lid van hetzelfde kerkgenootschap en ik lees je blogs regelmatig en ben nu zo vrij te reageren, daar zijn blogs ook voor uiteindelijk.
Als ik zie dat er in Amersfoort al 9 gkvs zijn, en een gemeente in oprichting, (ik bedoel die waar ds. vdSpoel aan verbonden is) wat maakt dan dat je in Amersfoort nog een gemeente wilt stichten?
Waarom niet in een plek waar veel minder aan gemeentes is?
Je bent mij uiteraard geen verantwoording schuldig…. en toch, als ik deze blog van je lees… gaat het kriebelen bij mij.. helaas niet van blijdschap. Zijn er werkelijk geen gemeentes waar je je talenten in kunt zetten?
Margé,
ja, wat je schrijft herken ik bij mezelf. Wij hebben het hier als ‘dromers’ vaak over.
Natuurlijk zijn er veel GKv’s in Amersfoort, en natuurlijk is Van der Spoel goed bezig. Maar je zult het met me eens zijn dat…
1. deze GKv’s sterk naar binnen zijn gericht (en dat verander je niet zomaar, dat is een meerjarenplan). Bovendien zitten er teveel mensen in die vrijwel alleen contacten hebben met vrijgemaakte vrienden/ buren/ kennissen.
De cultuur is ‘vrijgemaakt’, en dat werkt allesbehalve wervend.
Ik vermoed dat we onszelf in de afgelopen 30 jaar in een wurggreep hebben gewrongen.
Ik kom veel mensen in mijn eigen gemeente tegen die ontzettend graag buitenkerkelijken zouden willen bereiken met Gods heerlijke evangelie, maar als ik ze vraag of ze die mensen ook daadwerkelijk in onze kerken zien komen, antwoorden ze stellig met ‘nee’. En dat is heel frustrerend.
Oké, er zijn veel kerken, maar er zit geen groei in. Terwijl A’foort nu al een stad is van 150.000 mensen, en nog met de dag groeit ook.
2. dat de gemeente van Van der Spoel voor een groot gedeelte bestaat uit min of meer gefrustreerde mensen die het in hun eigen gemeente wel gezien hadden. Deze mensen zijn voor nu allang blij dat ze wekelijks het evangelie te horen krijgen, en dat nietszeggende discussies en saaie geloofsbeleving eindelijk verleden tijd zijn. Van der Spoel heeft mensen de gelegenheid gegeven het juk van zich af te gooien, en daar sta ik achter.
Maar het is geen nieuwe gemeente. Bovendien gaat die gemeente alleen over Vathorst.
3. de meeste kerkenraden in die GKv’s wél geloven dat mensen naar hun gemeente zullen komen. Ze zetten het dan ook geregeld groots op. Praise-avonden (waarin de buurt wordt uitgenodigd, maar vrijwel niemand komt opdagen; het zijn meer ‘eigen feestjes’), jeugddiensten (idem), vriendendiensten (idem).
Wij vinden dat allemaal te groots, te afstandelijk, te gemakkelijk, te zelfingenomen en niet bij deze tijd passen. Hoe goed het ook bedoeld is, het aantal volwassendopen is er nog niet door toegenomen.
4. er onder de Nederlander van nu behoefte is aan gemeenschap met de ander (msn, hyves enz.). Nou, die gemeenschap willen wij aangaan.
We zullen niet-kerkelijke en zwaar-randkerkelijke mensen uit ons eigen netwerk persoonlijk uitnodigen en in kleine kringen aan de slag gaan (voordat er sprake kan zijn van gezamenlijke kerkdiensten).
Wij willen ze geenszins het gevoel geven dat ze lid moeten worden van een cultuur, een voorgeprogrammeerde, vastomlijnde manier van denken en gedragen. Iets wat de bestaande kerken onzes inziens dus maar niet wil lukken.
De nieuwkomers máken de gemeente, en wij zijn de begeleiders die handelen onder slechts één voorwaarde: De Bijbel is gezaghebbend en richtinggevend (al mag dat op zekere hoogte natuurlijk wel door de nieuwkomers stevig bediscussieerd worden).
Wij denken dat we hiermee de Amersfoorter wérkelijk tegemoetkomen en handelen in de Geest van Jezus, van Paulus en de zijnen. We maken ons klein en durven de platgetreden paadjes (lees: de veilige muren van de kerk) te verlaten.
Ik hoop en bid dat God dit wil zegenen, want er sterven te veel Amersfoorters zonder ook maar van God te hebben gehoord (of het moet een oppervlakkig God-houdt-van-jou-boodschap zijn geweest). Mede door onze manier van denken en handelen.
David
Beste David,
Goed om te lezen over je verlangen om meer (dan alleen vrijgemaakte) mensen het goede nieuws te vertellen.
Ik woon ook in Amersfoort en ben eigenlijk wel benieuwd in welk stadium jullie plannen zijn. En wie de ‘mede-dromers’ zijn. Misschien mag ik een keer meedromen?
Ik hoor graag van je.
Groeten,
Wilma
Hoi David,
Ik heb net je reactie naar Margré gelezen. Dit riep een paar vragen bij me op.
- Zijn de huidige GKV’s niet méér, dan dat massale wat je beschrijft….? Er zijn toch ook huiskringen, er zijn kleine groepen mensen die met elkaar de HEER zoeken, mensen met hyves en msn, mensen in gesprek met hun contacten buiten de gemeente? En ook: mensen die door de tradities heen kunnen prikken! Want ook dát ervaar ik!
- Is dat wat je mist, hechte gemeenschap, niet precies wat de GKV’s – en vrijwel alle gemeenten – zelf ook zoeken? Wat mensen uberhaupt zoeken? Waarom in een nieuwe setting zoeken?
- En een iets meer theoretische vraag: is alles wat je zou kunnen bestempelen als ‘evangeliseren’, ‘uitdragen van een boodschap’, etc niet ten diepste zelfingenomen en onbescheiden in de ogen van mensen uit deze liberale, individuele tijd waarin waarheid niet meer iets absoluuts is en waarin iedereen niet meer is dan zoekend naar – zo lijkt het – ongrijpbare waarheid? (Ok, een veel te lange, onduidelijke zin. Misschien moet je ‘m een paar keer overlezen, ik hoop dat mn punt duidelijk is!)
Kerken die hun boodschap uitdragen gaan per definitie in tegen de ‘tijdgeest’! Dit vraagt dus nederigheid van ons als kerken. Tegelijk is nederigheid helaas niet iets van ‘onze eigen natuur’, dus het zal altijd lastig zijn voor een kerk. Te meer, omdat een kerk bestaat uit mensen. Mensen zijn niet altijd even overtuigd, niet altijd even enthousiast, niet altijd even duidelijk, niet altijd even liefdevol, niet altijd even luisterend, niet altijd even goed in staat de ander te begrijpen, etc.
Kortom, is het wel terecht dat je dit toeschrijft aan ‘de kerk’ of ‘de GKV’?
Gelukkig maar, dat God beperkte mensen gebruikt om anderen te raken. Beperkte kerken. Beperkte GKV’s. Laten we bidden, dat God harten we (her)opend voor zijn Geest, dat mensen Hem weer (opnieuw) de ruimte geven om te werken en zo anderen te raken, want de Heilige Geest zal het uiteindelijk moeten gaan doen. Los van of dit nou binnen de GKV is, of niet.
Tot zover. Mijn reactie is al weer veel te lang. Ik hoop dat je met me mee wilt denken over deze vragen!
David ik citeer: “En wat ik in zijn dienst kan doen, dat doe ik.”
En dat is eigenlijk het enige juiste wat ik in je stukje kan lezen.
Ik denk dat het grootste probleem voor God met ons is dat wij het allemaal zo goed weten wat God wil en wat niet en hòe God het wil.
Aan ons is alleen de opdracht gegeven: gaat heen en verkondig mijn evangelie, en daar geen melding bij “en dan moet je zelf maar bedenken voor wie je het denkt te willen doen” Hoezo Nederland geen zendingsterein?
Ik vrees dat de huidige generatie Nederlanders die opgegroeid is (jouw generatie en jonger) de God uit de bijbel amper kent.
Grond genoeg alleen geen werkers om te zaaien!
En laat die keuze wààar het moet gebeuren maar aan Hem over, je zult vanzelf merken waar Hij je wil en kan inzetten als je goed luistert!
wijsheid en zegen toegewenst.
ps. moet je nodig een nieuwe kerk stichten? Een Heek dominatie naast de vele honderden andere kerken of ga je gewoon doen wat Hij van je vraagt: evangelieverkondiging!
als je begrijpt wat ik bedoel!
“Heek-kerkjes” die zichzelf zo graag zien staan zijn er al zo veel
Hartelijke groet
Jan