Gatsie, je preek vond ik zondag best mooi, maar ik vind je in dit stukje wel een arrogante zak. Ik weet niet over welke preken je het hebt van andere dominees, maar ik herken d’r niks van in elk geval. Jij hebt alleen de gave het spannend te brengen en je hebt enthousiasme, wat ik bij anderen wel eens mis. Maar inhoudelijk vind ik andere dominees ook heel goed. Maar jij valt me hier in dit verhaal als mens erg tegen, sorry dat ik het zeg.

Verslik je niet – zou ik zeggen. De video vind ik mooi (zoals ik van Piper houd), je blog vind ik een beetje eenzijdig en boos.

Tja,
Je kunt je heel erg druk blijven maken over wat er allemaal mis is in de kerk en in veel gevallen deel ik je kritiek. Maar, ik denk dat je als een Don Quichot vecht tegen windmolens.
De kerk is als een rozenstruik. En ook al zit ze soms onder de bladluis, toch bloeit ze…
Wellicht is het beter om zelf het juiste voorbeeld te geven en het zout van Matt. 5 te zijn.
met andere woorden: Verspil je blog niet!

Mvg,
Dick

“Ik ga voor Bijbel- en Godcentrische prediking.” Prachtig, blijf dat doen. Dat is een van de zaken waar de bijbel over schrijft tenslotte. De bijbel is echter naast een boek dat over God spreekt ook een boek dat ons vertelt hoe een leven met God eruit kan en behoort te zien, zowel het Oude als het Nieuwe Testament staan daar vol van. De bijbel vertelt dus niet alleen over God en hoe geweldig groot Hij is, maar ook over hoe wij mensen met elkaar, de schepping en anderen mogen c.q. moeten omgaan. Dát is ook iets wat in een preek en een kerkdienst thuishoort. Nee, dat moet niet een psychologiserend praatje worden, dat kan iedereen wel, maar een goed doordachte maatschappij-, samenlevings- of economiekritisch verhaal vanuit de bijbel en kennis van het hier en nu kan niet door iedereen gebracht, maar van een dominee verwacht ik dat weldegelijk.

Eenzijdig verhaal en ook wel een erg hoogmoedige toon.
Jezus bemoeide zich zelf ook met het leven op aarde: huwelijk, politiek, armoede, ziekte: allemaal issues waar de Zoon van de Mens zich mee bemoeide. Niet als psycholoog, maar als Verlosser. Ik hoop van ganser harte dat predikers daarvoor de ogen open blijven houden en niet een wereldvreemd verhaal gaan opsteken. Jezus kwam niet voor niets als mens in de wereld. Prima om te preken over Gods grootheid, heiligheid, licht, kracht, macht, glorie, liefde in zichzelf, maar je bent blind als je niet ziet dat die grootheid, heiligheid, licht, kracht, macht, glorie, liefde in zichzelf ook zichtbaar wordt in zijn bemoeienis met die wereld waar wij zo’n potje van hebben gemaakt.

Hm… dit blog valt niet zo goed, merk ik.

Sorry als ik de indruk wek mezelf te veel te profileren t.o.v. andere predikers. Het gekke is dat ik het geregeld ook bij mezelf merk. Dat ik pas kan preken als ik een leuk voorbeeld heb, of een mooi plaatje, of een aansprekende video of een geinig grapje.

En het gaat er bij mij niet in dat andere predikers dat ook niet hebben.

Kijk, ik probeer goed te luisteren naar mensen. Ik zie onze kerken leeglopen, en een poosje geleden vertelde een gemeentelid uit G. me, dat wanneer die en die komt preken dat dan de kerk voor een kwart gevuld is. En wel op Eerste Kerstdagmorgen!

Ik heb er gewoon genoeg van wanneer dominees zeggen dat het aan de hóórders ligt, als de kerk zo goed als leeg is (consumentisme, wereldgelijkvormigheid enzo).
Natuurlijk zit er zonde in de gemeente, en afgoderij. Maar ik heb tegelijk het idee dat mensen denken dat ze kerkdiensten wel kunnen missen, “omdat ik er toch niets mis”.

Dat geluid wordt mijns inziens collectief genegeerd en weggepraat met de opmerking: “Maar je komt toch niet voor jezelf naar de kerk?”
“Nee, inderdaad, ik kom voor God!”

Vaak kun je beter in De ArenA (hoewel… de laatste jaren…) zitten dan in de kerk. ’s Zondags ben ik vaak liever heiden dan christen.

Als het waar is dat Gods woord recht in het hart doordringt, dat het overweldigt, dat het je leven verlicht en kleur geeft, dat het onvoorstelbare vreugde geeft, waarom maken mensen dan liever afspraken met hun familie, maken ze ’s zondags liever een wandeling door de natuur en kijken ze tijdens de kerkdienst uit naar Studio Sport?

Ik geef toe dat ik erg aan één kant hang. Maar die kant mis ik juist vaak. Ook, juist bij predikanten. Het ligt altijd, maar dan ook altijd aan onze zondige natuur en hoogmoed.

Kortom: wanneer in onze kerken de Bijbel opengaat, wil dat mijns inziens lang niet altijd zeggen dat het woord van Gód opengaat en uitgelegd wordt.
En dat geluid mis ik, en met John Piper vind ik het goed als dat eens gezegd wordt.

En ik schaar mezelf niet buiten de predikers (en dat zal Piper ook niet doen, al komt ook hij arrogant over), omdat ik zelf ook vaak veel te kleingelovig tegenover God en zijn woord sta. Alsof ik God groot en relevant moet máken!

PS. Ik krijg vaak te horen dat ik enthousiast en doorleefd preek. Voor m’n (oude) ego is dat leuk om te horen, maar het is goed beschouwd verschrikkelijke feedback.
Mensen die dat tegen me zeggen, zijn er m.i. mee akkoord gegaan dat een prediker niet per se enthousiast (d.i. niet altijd blij en lachend trouwens) en doorleefd hoeft te preken. Die mensen zeggen tegen mij: “Jij brengt het evangelie van Christus EN je preekt enthousiast doorleefd.”

In mijn opinie is dat net zoiets als zeggen: “Jij houdt van zwemmen én water! Wat bijzonder dat je die TWEE dingen bij elkaar houdt!”
Ik kan die twee werkelijk niet scheiden. En predikers die niet enthousiast en niet doorleefd preken, moeten m.i. van de kansel geweerd worden. Het is Bijbels gezien onacceptabel én onbegrijpelijk gedrag.

David, wat ik uit je blog pik is dat het toch maar een raar gegeven blijft dat wie in Christus gelooft er toch wat enthousiaster mee mag omgaan, als je van iemand of iets houd, dan ben je daar toch vol van, dat straal je dan toch uit? Zeg het dan maar eens concreet en niet met een doolhof van omwegen . . . Geld voor dominees, maar voor broers en zussen in Chrisutus evenzeer . . .

Wat de inhoud betreft moeten m.i. beide facetten belicht worden: enerzijds ‘God en zijn gedachten’, anderzijds wat we daar in de praktijk aan hebben in ons dagelijks leven. Evenwicht is daarbij belangrijk. Jezus leerde: “Daarom is iedere schriftgeleerde die een discipel van het koninkrijk der hemelen is gemaakt, gelijk aan een heer des huizes die uit zijn schat nieuwe en oude dingen voortbrengt” (Mat 13:52). Wordt in ons geval de praktijk te veel benadrukt, dan wordt dat ‘oud’ voor de toehoorders. Jij kunt in dat geval ‘nieuwe dingen voortbrengen’ door ‘God en zijn gedachten’ te benadrukken. Maar het zou ook weer niet juist zijn wanneer de toehoorders niet te horen krijgen wat dat betekent voor hun huwelijk, hun werk etc. Je bent tenslotte herder, en de schapen hebben leiding nodig.

Wat het enthousiasme aangaat: ik kan me niet voorstellen dat Jezus niet vurig van geest was. Maar eh… Mozes was (in ieder geval aanvankelijk) lang niet zo bespraakt. En ook Paulus was ‘onbedreven in het spreken’ (2 Kor. 11:6). Viel Eutychus misschien mede daardoor in slaap? (Han. 20:9). Anyway, enthousiasme is een gave die de één wel heeft en de ander niet. Jij hebt die geweldige gave, maak er dus goed gebruik van. Degenen die deze gave niet hebben, die moeten er hard aan werken. Stellen dat het ‘Bijbels gezien onacceptabel’ is, lijkt me echter onjuist.

Wat voor een kromme redenering is dit? Op den duur gaan mensen zich nog schuldig voelen als ze een predikant/jou een compliment willen maken! Elke welgemeende, eerlijke felicitatie is voor jou blijkbaar een symptoom van de aftandigheid van menige “domme en kleingelovige” predikant. Zo kun je alles bewijzen natuurlijk.
In een ouder bericht laakte je de kunstmatige opdeling van het christelijk leven in een ‘heilig’ en een ’seculier’ deel. Hier pas je m.i. dezelfde foute mentaliteit toe op de kansel. Prediking van Gods woord omvat toch het hele leven; niet het een of het ander. De grootheid van God omvat ook (en soms zelfs vooral) zijn gedachten over politiek en huishouding.
En het is toch niet zo dat mensen voor dit laatste aangewezen zijn op internet en tv? Dan kun je ze voor informatie over Gods gedachten evengoed doorverwijzen naar goede boeken en dito internetsites (zoals deze). Nee, allebei deze aspecten horen in de kerk verkondigd te worden.
Los hiervan denk ik dat de onvriendelijke, om niet te zeggen arrogante en al te generaliserende toon waarin je stukje gesteld is de boodschap, je verdriet over de kerk, hebben ondergesneeuwd. Desondanks blijft het boeiend om dit blog te blijven volgen en uit te zien hoe de Heer zijn gemeente onder handen neemt.

@ David

Natuurlijk heb je wel een goed punt te pakken en ligt er ook veel aan de kant van predikers. Ik denk dat we daarin hetzelfde verlangen hebben. Wel vind ik dat je valse tegenstellingen creeert in deze blogpost. De grootheid en majesteit van Jezus staat niet tegenover aandacht voor de mens. Goede prediking staat niet tegenover (post)moderne vormen.

Verder vind ik je niet echt arrogant. Je zegt dingen alleen niet zo genuanceerd. Profeten zijn ook nodig!

Ik zal hier nog één keer op reageren.

De regelmatig geplaatste opmerking dat ik een scheiding zou maken tussen God-mens/wereld en het heilige/seculiere vind ik niet terecht.

Natuurlijk wil ik niet op zo’n manier over God denken en preken dat ik er voor m’n concrete leven van alledag niets aan heb. Tuurlijk moet je het hebben over het huwelijk, tijdsbesteding enzo.

Maar ik verbaas me de laatste tijd over de volgorde. We signaleren iets (bijvoorbeeld de opkomst van de PVV) en daar gaat dan de preek over. En dat riekt naar wat ik schreef: we zien wat in onze maatschappij opkomen en vervolgens gaan we kijken naar wat God over dit te zeggen heeft.
(En ik maar denken dat ons burgerschap in de hemel ligt…;))

Zo doet Paulus dat niet, en Jezus ook niet. Tijdens mijn afstudeerproject is mij opgevallen dat Jezus wel op problemen van alledag ingaat, maar dat hij dieper gaat dan Gods oplossing ervan of Gods visie erop. Steeds weer zet hij zijn gesprekspartner voor de keuze (via het concrete probleem dus!): Kies je voor mij of niet?

Zie bijvoorbeeld de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. Je zou denken: “O, nu geeft Jezus ons een goddelijke les in barmhartigheid!” Maar dat doet hij dus niet (ondanks vele preken die hier wél op uit lopen!)! Als je goed de context leest en goed nadenkt, dan merk je dat Jezus aantoont dat zijn gesprekspartner niet zozeer als de barmhartige samaritaan moet zijn, maar dat Jezus zelf de samaritaan zelf is in wie de Jood geloven moet! (We denken toch niet dat de Jood behouden wordt door goede werken te doen, buiten Jezus om?)

Paulus doet dat ook. Als hij over het huwelijk spreekt, krijg je absoluut niet het idee dat je je in een groepssessie met mensen vol huwelijksproblemen bevindt waar Paulus dan even zijn visie op geeft.
Paulus zegt, als hij het over het huwelijk heeft, dat hij het op Christus en de kerk betrekt.
En dan denk ik : “Hoezo, Paulus? Leg eens uit!”
En dáár ben je in de eerste plaats predikant/ theoloog voor. En als dat dan goed en vol evangelie is uitgelegd, dan kun je daar natuurlijk heel goed concrete lessen uittrekken.

Maar alles begint met God. En ik weet nu hoe jullie het ervaren, maar ik hoor maar weinig gereformeerden(-vrijgemaakten) op het kerkplein (of in de week zelf) over God praten. (Veel eerder over de 93 miljoen euro die Christiano Ronaldo deze week gekost heeft).

En dat mis ik dus vaak. En ja, ik heb geregeld het vermoeden dat predikers hieraan bijdragen door God zelf min of meer afzijdig te houden.
Het christelijk geloof wordt op deze wijze meer een overtuiging of visie dan de enige, ware gódsdienst (of dienst aan de enige, ware God).

Hoi,
Vraag je je wel eens af, of jij de autoriteit hebt om op deze manier, via deze weg, mensen aan te spreken?
Is het niet de juiste weg, om de predikanten waar je het over hebt, maar eens persoonlijk aan te spreken?

Het valt me op dat dominees altijd zo beschermd worden ,terecht of onterecht. Ik zie dominee zijn gewoon als een vak. Je oefent je vak goed,gebrekkig of niet goed uit. Als ik vroeger uit de kerk thuis vertelde dat ik het een saaie dominee vond, lag het altijd aan mij. Want: er was best iets goeds uit de preek te halen. Wat een onzin eigenlijk!
Eigenlijk heerst dat sfeertje er vandaag de dag nog. Maar dan in een afgezwakte vorm. En daarom ben ik blij met jou kijk op de hedendaagse preken David! Natuurlijk wil je vgl. mij niet kwetsen, maar wel het taboe er van af halen.
Hartelijke groet,
Anneke Stam

Citaat: “Ik bedoel: hoor je in onze kerken nog preken over zijn perfecties, over zijn glorie, over zijn genade, over zijn vreugde in zichzelf, over zijn relatie met zijn Zoon, over zijn eeuwige liefde, over zijn hemel en ‘zijn’ hel, over zijn heiligheid, over het gegeven dat hij in een ontoegankelijk licht woont, kortom: over wie hij is, en wat hij vanuit zijn hart heeft gedaan en nog steeds doet?”

Persoonlijk hoor ik graag preken over bovenstaande onderwerpen, maar gemeenteleden vinden dat zo gauw ‘zware prediking’ of om het maar in mijn eigen woorden te zeggen: ‘Scholastisch geneuzel.’ Toch jammer dat het dan gauw te zwaar is? Wellicht ligt daarvan het probleem bij hen die denken dat van preekluisteraars niet teveel gevraagd moet worden. Jammer …
Maar wanneer leer je inderdaad Iemand beter kennen?
Wanneer je weet wat iemand voor mening heeft over een maatschappelijk iets, of door het karakter?
Dan ga ik voor het tweede.
Topblog!