God die mij staat te bezingen. Eerlijk gezegd niet echt een beeld waarmee ik ben opgegroeid. Sterker nog: als ik ooit bij God kom, zal ik hém bezingen. Dat leek me een Bijbelser beeld en uitgangspunt.
Toch had ik ‘t altijd al beter kunnen weten, wanneer ik langer en dieper over Jezus’ bekendste verhaal, De verloren zoons, had nagedacht. Want als in dat verhaal één ding duidelijk wordt, is het wel dat de vader onnoemelijk blij is met de terugkeer van zijn zoon uit het buitenland. Hij doet hem nieuwe kleren aan, een nieuwe ring om, en ze gaan heerlijk vrolijk eten.
De vader vindt het helemaal geweldig dat zijn zoon terug is.
Deze week kreeg ik via via Sefanja 3 voor m’n neus. Ja, Sefanja is een Bijbelboek voor het geval je dacht dat ik Jesaja o.i.d. verkeerd geschreven had 
. Ik zou er niet snel uit mezelf de moeite voor genomen hebben uit dat boekje te gaan lezen. (De ‘kleine profeten’ weiden ver uit over Gods oordelen en dat bezorgt mij ten onrechte (!) vooroordelen.)
Maar in Sefanja staat op een gegeven moment een tekst in die al drie dagen geregeld en in positieve zin door m’n hoofd spookt.
Na een felle oordeelsaankondiging maakt God vanaf Sefanja 3, 9 het uiteindelijke doel van zijn oordeel duidelijk. En dan komt dat schitterende, diepgaande vers 17:
Sefanja 3, 17
De HEER, je God, zal in je midden zijn,
hij is de held die je bevrijdt.
Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou,
in zijn liefde zal hij zwijgen,
in zijn vreugde zal hij over je jubelen.
Wat een heerlijk verrassende zin is dit, zeg. God die over mij (en zijn andere kinderen) jubelt. Heerlijk!
En voor mij wordt weer zo heerlijk overduidelijk dat de God van Sefanja exact dezelfde Vader is van Jezus Christus die op zijn beurt graag vertelt over de vader die van en met zijn teruggekeerde zoon geniet van een feestelijke maaltijd.
En tijdens het eten moet gezongen worden.
En de heilige, grote, glorieuze en eeuwige God zegt: “Ik begin!”
Kippenvel, door genade!
Reageer
Reacties
Nou dankjewel Anneke, echt weer eens christelijke liefde om dat meteen ‘zeiken’ te noemen als mensen gewoon inhoudelijk reageren op een verhaal omdat het gewoon niet goed is. Iets meer ontvankelijkheid als David kritiek krijgt mag ook wel hoor. Hij is God niet.
En dit is een mooi stukje, als je het dan zo graag wil horen.
dag marieke, ’tis altijd link om gevoelens op papier te zetten, als je er geen verdere uitleg bij kan geven, dat blijkt wel weer.
ik bedoelde het niet persoonlijk, maar ik probeer het altijd wat breder te zien. In het algemeen dus.
En natuurlijk is David God niet. Gelukkig niet. maar ik vind zin frisse kijk op zgn. misstanden in de kerk een verademing. En dan er niet in blijven hangen natuurlijk, maar er iets mee/aan gaan doen. Maar voordat je er iets mee kan doen, is het nodig om de vinger bij de zere plek te leggen.
Ik denk dat je dus zegt: die kritiek op dat vorige stukje is onzin. Tewijl er toch heel goeie punten bij die kritiek staan. Jij noemt dat hij de vinger bij pijnlijke punten legt, maar volgens mij zegt de kritiek juist dat hij dat op een verkeerde, oneerlijke manier heeft gedaan. Wat hij zegt over andere dominees in het algemeen vind ik in elk geval oneerlijk, onterecht en ook erg verwaand. Dat staat me gewoon tegen. Om zo te zeggen: ik leg de vinger even bij de zere plek
Raar eigenlijk dat op je vorige blog zoveel gerageerd wordt en op deze niet. of ook weer niet raar misschien: ik ben er ook zo één die liever loopt te “zeiken” op van alles en nog wat i.p.v. God in het middelpunt te zetten en te genieten van Zijn genade!!