Samen met een goede vriend ben ik bezig om plannen te maken om het goede nieuws van Jezus Christus te communiceren in onze stad, Amersfoort in ons geval.

Maar ja… hoe leg je langdurig contact en hoe ben en blijf je aantrekkelijk? Wij denken dat bestaande kerken teveel uitgaan van het principe ‘op hoop van zegen’. De kerken beleggen ‘vriendendiensten’, ‘praise-avonden’, ‘laagdrempelige kerkdiensten’ enzovoort enzovoort.
Het werkt niet of zeer, zeer sporadisch.
Ik denk dat de twee belangrijkste oorzaken daarvan zijn…

a. …dat ervan uitgegaan wordt dat de niet-christelijke hoorder slechts één of twee kerkdiensten of preken van zijn bekering vandaan is.
b. … dat gemeenteleden ervan uitgaan dat hun gemeente bij voorbaat aantrekkelijk is en de kerkdrempel voor buitenstaanders niet hoog is (of met wat kleine aanpassingen simpel te verlagen is).

Vergeet het maar. Beide aannames vinden geen gehoor in de werkelijkheid (en dat weten we best, als we eerlijk zijn).

Omdat deze aannames wel diep, soms zelfs onbereikbaar en onherstelbaar diep in gereformeerde harten leven, heb ik besloten om me én niet beroepbaar te stellen in de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) én de leden van bestaande gemeentes op te roepen om hun (missionaire) moeiten en (financiële) gaven over te dragen aan gemeentestichters, wanneer die zich melden.

Sticht met elkaar dochtergemeentes die er totaal anders uit zullen zien dan jouw gemeente, de moeder. Accepteer die verschillen en laten moeder en dochter zich samen verblijden met elke ziel die zich naar Jezus en zijn koninkrijk keert. En laat toch alsjeblieft de gedachte toe dat je voor die bekering geen Gereformeerd Kerkboek, geen Kinderdoop-ja-of-nee-vaste-keuze en geen ondertekening van of instemming met de drie Formulieren van Eenheid nodig hebt.

Dit gezegd hebbende, keer ik terug naar het onderwerp: contact leggen met ‘de wereld’. Hoe bereik je de ander dan wel? Kies je voor filosofische debatavonden in kroegen, ga je voor integratie in een buurt (buurthuizen, buurtbarbecue’s en dergelijke), maak je kennis met de ander via vrijwilligerswerk (zoals Present en HIP)?

Wij zijn ervan overtuigd dat we bij het leggen van contact gebruik moeten maken van 1. ons persoonlijke netwerk, 2. van onze specifieke gaven en 3. van het Paulus-principe dat we ‘voor de Amersfoorter een Amersfoorter’ moeten zijn. Oftewel: we moeten het hele idee ‘kerk’, ‘kerkdiensten’ en ‘preken’ helemaal loslaten. Het votum en de zegengroet zij verre van ons!

Toen ik daarover nadacht (na wat speurwerk op het web) dacht ik: Wij tweeën zijn allebei theoloog, en we houden van sport, in het bijzonder van volkssport no. 1: voetbal.
Waarom zouden we dat niet inzetten met het oog op een nieuw te vormen christelijke gemeenschap?

Ik stuurde hem de volgende mail. Ik ben benieuwd hoe hij erop reageert. Maar ik ben ook benieuwd wat jij, beste lezer, er voor gedachten bij hebt.

[Vriend],

In onze wens om er met het evangelie van Jezus voor de stad Amersfoort te zijn, hebben we na te denken over hoe we in contact komen met onwetende Amersfoorters. De keren dat we het daarover hebben gehad, richten we onze gedachten op de binnenstad, vooral op de kroegen in het kader van eventuele debatavonden.
Misschien moeten we dat vasthouden.

Maar misschien ook niet. Vanmiddag kwam ik via deze link op een totaal ander (lumineus?) idee. Iets wat bij ons tweeën past, is mijn stellige overtuiging.

Wat dacht je ervan om via voetbal in het bijzonder en sport en spel in het algemeen ruimte te maken om het evangelie van Jezus Christus te kunnen communiceren?

Ik denk dat d.m.v. veel tijd en veel aandacht voor het fysieke deel van ons leven de link naar het geestelijke deel niet moeilijk te leggen is. Maar vooral: ik heb het positieve vermoeden dat deze koppeling door Amersfoortse deelnemers wordt geaccepteerd. Sporten en (o.a. geestelijk en inhoudelijk) na-chillen lijkt me een vruchtbare combi.

Ik droomde dit: we leggen contact met een van de vele sport- of voetbalverenigingen in Amersfoort die volgens mij alleen ’s zaterdags (niet op zondag) in gebruik zijn. We vragen of en tegen welke prijs we op zondagmiddag gebruik mogen maken van de accommodatie (velden, kleedkamers en kantine).

Als dat lukt, dan gaan we ervoor. En om het met de andere JC te zeggen, maar dan gemeend: God zegene de greep.

Ik heb het idee dat hier een ‘gat-in-de-vrije-tijd’ zit, omdat veel mensen zich op zondagmiddag thuis (eenzaam) zitten te vervelen, of met frisse tegenzin hun tijd bij de (schoon)familie uitzitten. Daarom denk ik dat mensen voor een goed excuus (sport en ontmoeting!) warm te krijgen zijn.

Dit idee zou wel eens een diepere lading kunnen geven aan het idee dat sport werkelijk verbroedert.
En wij tweeën kunnen (met een simpele uitbreiding van ons team) gebruik maken van onze sportieve en geestelijke gaven.

Ik besef dat aan dit vluchtige concept nog veel haken en ogen zitten, maar ik zie het voor me. Simpel en concreet, net als het evangelie.

Hoe landt dit idee bij jou?

David