Natuurlijk, het is geen gevoel dat in het leven als uitgangspunt of doel op zich moet dienen. Maar net zoals alle andere emoties heeft ook angst een eigen, niet onbelangrijke plek in het christelijk geloofsleven. En dan leg ik vandaag de vinger niet bij het feit dat een mens met zijn angsten bij God mag komen (dat staat als een paal boven water), maar dat een mens er niet aan kan ontkomen met enige regelmaat bang te worden van God.
Ik kan me goed voorstellen dat dit niet lekker valt onder christenen. Want God is toch liefdevol? En goed? Wie gaat er nu bang zitten zijn voor een liefdevolle en goede Vadergod die het beste met zijn kinderen voor heeft?
Jezus Christus spreekt over snoeien (wie ziet daar niet angstig tegenop?), Paulus spreekt hier, hier en tegen Timoteüs bijvoorbeeld hier over het m.i. niet geheel angstvrije lijden waarmee iedereen in zijn leven te maken krijgt.
Genoeg christenen kunnen ervan getuigen dat God hen meer met angst voor hem opzadelt dan met vreugde om hem.
Van John Piper heb ik geleerd dat een christen zelfs tijdens de meest angstige momenten nooit vreugdeloos is. (Hij zegt – en hij heeft daarin gelijk – dat Jezus zijn weg naar zijn dood nooit als vreugdeloos heeft ervaren.) Het is natuurlijk onmogelijk om tegelijkertijd angstig en blij te zijn, maar dat weet Piper ook wel. Maar dan nog: deze waarheid klinkt (waarschijnlijk door mijn nog jonge leven) nog meer als een mooie theorie dan dat ik dit in de praktijk zie gebeuren.
Pipers punt is dat onder de angst van het moment altijd de christelijke vreugde ligt in Gods beloften voor heden (zijn nabijheid en uitzicht op herstel en betere tijden) en toekomst (gegarandeerd leven met hem).
Maar de angst blijft bestaan, moet er zelfs zijn.
God blijft een liefdevolle en goede Vader. En inderdaad, hij heeft het beste met ons voor. Maar dat is nu ook precies het punt. Een christen heeft bij zichzelf door te laten dringen dat God inderdaad het allerbeste met hem voor heeft. Het punt is dat ik met (mijn idee van) een redelijk of goed leven veel te gauw tevreden ben.
Daarom: een christen die zegt geen angst voor God te kennen omdat God goed is, mag zichzelf op zijn of haar godsbeeld en levensvisie bevragen.
Een christen die geen angst voor God kent, heeft waarschijnlijk ook nog nooit een bezoek aan de dokter of de tandarts gebracht.
Filippenzen 2, 12 [ESV]
Therefore, my beloved, as you have always obeyed, so now, not only as in my presence but much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling.
Reageer
Reacties
Ook als reactie op Dick het volgende.
Angst voor God is denk ik lang niet altijd duivelswerk. Zie bijvoorbeeld Ps. 119:120. De psalmist huivert voor Gods vonnis. Voor mij houd dat in, dat hij weet wat God kan en (belangrijker nog) mag doen. In die zin is het zondebesef, want God heeft het recht om de aarde onder je voeten open te laten splijten. Toch heb ik niet het idee dat het gevolg per se is dat je God (even) niet onder ogen durft te komen. Zoals de psalmist de hele psalm Gods grootheid bezingt (Zijn Woord/wet), zo kunnen ook wij bang zijn voor hetgene waar God recht op heeft, en toch bij Hem willen zijn. Of misschien wel juist bij Hem willen zijn! Want Hij is ook degene die telkens juist niet de aarde open laat splijten onder je voeten. Keer op keer vergeeft Hij.
Kortom: je kan bang zijn voor Gods recht (misschien ook omdat anderen op de dag des oordeels niet gered worden), en toch (of juist) Zijn aangezicht willen zoeken.
Ja, bang van God worden kan inderdaad. Je scheert met je betoog wel rakelings langs Romeinen 8: 15 heen, om het vervolgens links te laten liggen.
De bijbelteksten die je aanhaalt hebben volgens mij meer te maken met angst voor het lijden hier op aarde dan dat het over angst voor God gaat.
Als je als christen bang wordt van God kan dat volgens mij 3 oorzaken hebben. (misschien zijn er wel meer, maar dit zijn voor mij bekende redenen)
1. Je beseft dat je (ernstige) zonden hebt begaan en je durft vervolgens God (even) niet onder ogen te komen.
2. Je beseft dat God zo ontzettend groot en machtig is dat het je verstand te boven gaat en je vraagt je af waarom Hij zou omkijken naar zo’n nietig mensje als je bent.
3. Angst voor het onbekende. God openbaart zich in de bijbel, maar het is van horen zeggen. Je hebt hem nooit gezien of gehoord en hoe weet je dan wel zo zeker dat Hij wel doet wat hij beloofd heeft?
In de meeste gevallen is angst de donkere kamer waarin de duivel jouw negatieven ontwikkelt…