Voor vanavond ben ik gevraagd om een ontmoetingsavond te leiden waarin het gebed met kinderen centraal staat. Ik kreeg namelijk een verontrustend (maar niet verrassend) mailtje waarin werd geschreven dat ouders niet meer met hun schoolgaande kinderen bidden.

Toen je kinderen nog niet naar school gingen, voer het jonge (gebeds)leven in rustig, kalm vaarwater. Bovendien waren de kids vaak nog ‘in the mood’. Ze deden hun handjes al samen, voordat je hun slaapkamer inwandelde of meteen nadat ze hun dekentjes voelden. Nu zijn ze 8, 9, 10, 11 jaar, worden ze mondig, is het kalme water al in een redelijke stroming terechtgekomen, en ja, krijg ze dan nog maar ’s aan het bidden.
En hoe houd je het leuk? Spannend? Verwachtingsvol? Relevant? Op hun niveau? Authentiek en natuurlijk, met ruimte voor alle emoties?

Ik kan me goed voorstellen dat je als ouders de moed opgeeft, de kids hierin meer en meer loslaat of jezelf overgeeft aan een saai, irrelevant, zo goed als levenloos ritueel. En dat moet voorkomen worden, want wellicht jarenlang opgelopen schade door laksheid wordt steeds moeilijker te repareren.

Ouders bidden niet (meer) met hun kinderen. De vraag is: hoe komt dat?
Ik wil één ding noemen, vanavond meer.

Een resultaatgerichte visie op het gebedsleven vanuit gearriveerdheid bij jezelf.

Ouders maken zich vaak openlijk zorgen om de geestelijke groei van hun kids. Als je hun vraagt naar het waarom, vermoed ik een vreemd antwoord te krijgen.
Ouders blijken zich namelijk niet primair zorgen te maken over het gebedsleven als zodanig, maar veel meer over het gegeven dat hun kids “in een veel dynamischer, prikkelender tijd dan wij destijds” leven. Vroeger hadden ‘wij’ het gemakkelijker, rustiger. En die tijd hebben we, vaak zonder een levend gebedsleven, doorstaan. Maar onze kinderen leven in een totaal andere tijd, waarin het gebed wèl of meer noodzakelijk is.
Hiermee wordt volgens mij geheel ten onrechte gesuggereerd dat de kids-van-nu het gebed meer nodig zouden hebben dan de ouders-van-nu of de kids-van-toen.
Alsof de satan in de jaren 50-80 van de vorige eeuw van een jarenlange pauze genoot. Niet hij pauzeerde, maar het is hem vaak gelukt om ons een gevoel van rust en geestelijke onbezorgdheid te geven.

Een dergelijke gearriveerdheid blijkt volgens mij ook uit de volgende waarheid. De reden dat ouders hun kinderen willen laten bidden is niet (zozeer) om hen een vertrouwensband aan te laten gaan met hun Vader in de hemel, maar om hen op een bepaald, geaccepteerd punt te brengen waar de ouders zelf staan, en tevreden mee zijn.
Anders gezegd: ouders hopen veel meer op een gebedsleven met het nodige resultaat. Voor zichzelf: ‘Yes, ik heb mijn kind aan het bidden gekregen/gehouden!’ En voor hun kids: belijdenis, doop, goede keuze wat de vriendenkring betreft, christelijk huwelijk, geloof, trouwe kerkgang.
Het uiteindelijke resultaat is, veel meer dan het gebedsproces op zich, de drijfveer om kinderen aan het bidden te krijgen.
In plaats van te investeren in en te genieten van de dagelijkse, intieme omgang met God die vrede geeft, ligt steeds de (wan?)hoop onder de oppervlakte die erop gericht is dat de kids dezelfde keuzes als de ouders gaan maken. Anders gezegd: in plaats van te bidden om te worden als hij (Jezus Christus) hopen de ouders erop dat hun kinderen worden als zij!

Ik denk dat een dergelijke houding funest is voor het gebedsleven binnen een gezin. Het kan zoveel mooier, aantrekkelijker, heiliger en intiemer. Tenminste, als ik de Bijbel over het gebed erop nasla.
En dat is mijn belangrijkste punt. Ik denk dat de vreugde gestimuleerd wordt wanneer we opnieuw gaan inzien dat een geestelijk gebedsleven zonder een hernieuwde fascinatie voor Gods Woord, een hopeloze zaak is.