DE LANGE STILTE

Aan het eind der tijden stonden miljarden mensen op een grote vlakte om Gods troon verspreid. De meesten deinsden terug voor het stralende licht voor hen. Maar in een paar groepen die vooraan stonden werd druk gepraat. Niet zacht en beschaamd, maar met grote heftigheid.

“Kan God ons oordelen? Wat weet hij nou van lijden af?” snauwde een brutaal zwartharig meisje. Ze trok haar mouw omhoog en liet een getatoeëerd nummer van een nazi-concentratiekamp zien. “Wij hebben verschrikkingen, en klappen, en marteling, en de dood moeten verduren!”
In een andere groep trok een negerjongen zijn kraag naar beneden. “En dit dan?” vroeg hij, terwijl hij de lelijke afdruk van een touw in zijn hals liet zien. “Gelynched, alleen maar omdat ik zwart was!”
In een andere groep stapte iemand uit Haïti naar voren. “Waarom moest ik zonodig slachtoffer van de aardbeving zijn?” mompelde ze. “Waar heb ik dat aan verdiend!”

Overal op de vlakte stonden honderden van zulke groepen. Ze beklaagden zich allemaal over God dat hij het kwaad en het lijden in zijn wereld had toegestaan. Ja, God, die was heerlijk gelukkig dat hij in een hemel woonde waarin alles heerlijk en licht was, waarin geen sprake was van angst, honger of haat. Wat wist God van alles wat de mens in de wereld moest meemaken? God leidt een aangenaam en beschermd leven, zeiden ze.

Iedere groep zond daarom zijn leider, die gekozen werd omdat hij het meest geleden had. Een Jood, een neger, iemand uit Hiroshima, iemand die door reuma helemaal krom gegroeid was, een totaal misvormd kind. Midden op de vlakte kwamen ze bij elkaar om met elkaar te overleggen. Ten slotte waren ze klaar om hun zaak voor te leggen. Die zat goed in elkaar.

Voordat God in aanmerking kon komen om hen te oordelen, moest hij eerst meemaken wat zij meegemaakt hadden. Ze besloten dat God tot een leven op aarde veroordeeld moest worden – als mens.
“Laat hem als Jood geboren worden. De wettigheid van zijn geboorte moet in twijfel getrokken worden. Geef hem zo’n moeilijk werk dat zelfs zijn eigen familie denkt dat hij gek is als hij dat werk probeert te doen. Laat hem door zijn beste vrienden verraden worden. Laten ze hem vals beschuldigen en voor de rechtbank brengen en laat hem dan door een bevooroordeelde jury ondervraagd worden en door een laffe rechter gevonnist worden. Laat hem ook goed gemarteld worden.
Laat hem uiteindelijk zien wat het betekent helemaal alleen te zijn. Laat hem dan sterven. Laat hem zodanig sterven dat er geen enkele twijfel bestaat dat hij werkelijk gestorven is. Er moet een groot aantal getuigen zijn dat dat kan bevestigen.”

Toen iedere leider zijn onderdeel van het vonnis had uitgesproken, stegen er luide kreten van bijval op uit de verzamelde menigte.
En nadat de laatste zijn vonnis had uitgesproken, viel er een lange stilte. Niemand zei nog iets. Niemand bewoog.
Jezus liet zich zien.
Plotseling wist iedereen dat God zijn vonnis al had ondergaan.

[Dit is een bewerkte versie van The Long Silence, geschreven door een anoniem auteur]