Afgelopen zondagmorgen kregen we het afgrijselijke nieuws te horen. Een toffe, joviale, relaxte kerel van 17 jaar, die ik twee jaar geleden twee jaar lang wekelijks kerkelijk onderwijs gaf, wilde afgelopen vrijdagavond niet verder leven.
Ik was ontdaan, beduusd, stil en hoorde elk woord in de kerk wel aan maar kon het niet laten landen. Hoe goed en sterk de kracht er ook van is, soms blijven woorden maar woorden. En het enkele gezang kwam wel uit de (meeste) kelen, maar de luchtstroom uit de longen had de stembanden op de reis naar de uitgang amper aangeraakt. Het kwam op mij over als een intens verdrietige brei aan klanken.
Ik ben (mijn broer in Christus) dankbaar dat mijn opgekropte verdriet, dat in het niet valt bij het grote, blijvende verdriet van zijn nabije familie, er alsnog uit kwam.
Het is zo tegennatuurlijk. Het hoort niet, past niet, klopt niet. En natuurlijk is er de vraag die niemand wil stellen, maar wel moet: Waarom toch?
In tranen riep ik uit: “God wil absoluut dat we naar volmaaktheid toe groeien, maar niet de stap nemen om die volmaaktheid vroegtijdig te bereiken!” Dat is tegennatuurlijk. Die stap past niet bij het leven, ook niet bij de God die het leven gecreëerd heeft.
We moeten dood gaan, niet dood willen.
Zeventien jaar. In de bloei van zijn leven. Een kleine boom met uitzicht op groei, in de lengte, in de breedte, in de hoogte, en niet te vergeten: in de diepte.
Ja, hij was nog een kleine boom die hier moest groeien. Maar hij kon niet meer, wilde niet meer. De lage temperatuur, de ijzige wind, de harde neerslag, het lagedrukgebied van het leven werd hem teveel.
Er moest zonlicht zijn. Veel zonlicht. Eindeloos zonlicht.
Jesaja 61, 2c-3
[Jezus, de door God Gezalfde, is gekomen...]
om allen die treuren te schenken
een kroon op hun hoofd in plaats van stof,
vreugdeolie in plaats van een rouwgewaad,
feestkledij in plaats van verslagenheid.
Men noemt hen ‘Eiken van gerechtigheid’,
geplant door de HEER als teken van zijn glorie.
Reageer
Reacties
Alles valt in het niet bij dit grote verdriet.
Dit is zo wrang, zo bitter.
Hier past stilte.
Onze opgestane Heer die zelf het lijden en de dood heeft gekend, weet van de pijn en de waarom-vragen van iedereen die nu rouwt.
David ook wij bidden je wijsheid en inzicht toe bij de voorbereidingen van de dienst en natuurlijk in de dienst zelf. Je hoeft het niet alleen te doen, Gods Geest zelf je leiden!
Beste David,
Dank voor je woorden, alle tranen zaaien we bij het kruis zoals Cor zondagmiddag aan ons doorgaf n.a.v psalm 126.
Arjan en ik bidden voor je dat je met de kracht van Gods Geest voor mag gaan in de samenkomst voor martijn.
God hebben we allemaal nodig in dit grote verdriet.
Arjan en Mirjam scholten
Beste David,
Dank voor je woorden, alle tranen zaaien we bij het kruis zoals Cor zondagmiddag aan ons doorgaf n.a.v psalm 126.
Arjan en ik bidden voor je dat je met de kracht van Gods Geest voor mag gaan in de samenkomst voor martijn.
God hebben we allemaal nodig in dit grote verdriet.
Arjan en Mirjam scholten
Als we geboren worden weten we niet hoe lang het leven zal zijn. We denken wel dat we 100 jaar leven maar weten wij wat het plan met ons is? Vandaag weten we dat het leven van Martijn was bedoeld om 17 jaar te duren. In die 17 jaar begon hij, groeide hij en bloeide hij. Hij heeft het maximale er uit gehaald. Voor ons te vroeg maar op zijn tijd was zijn leven voorbij. Het kost me moeite om het te accepteren maar ik heb dit plan niet gemaakt.
Ik ben blij dat hij mijn neef was, we hebben ‘m geholpen – en een beetje getreiterd – toen hij heel erg 16 wilde zijn maar 15 werd. Hij was de grootste, de sterkste en de lekkerste van ons allemaal. We hebben ‘m vanmiddag begraven en onder een berg bloemen achter gelaten.
We lazen net dat de volle maan van vanavond bijzonder is. Het is vanavond de (native american) ‘Wolf Moon’. The biggest and brightest full moon of 2010.
Your moon, bye Martijn.
Ik was ook in die samenkomst.
En wat heb ik de geest van eenheid gevoeld.
Hoezo een lichaam zoals een brood. Ik heb daar altijd erg veel moeite mee, altijd dat gezeur met ouderling bezoek over gemeenschap der heiligen. Je moet dan altijd van alles.
Hier heb ik die gemeenschap heel erg gevoeld de geest was bijna tastbaar. Geen gene bij tranen van jong en oud van man en vrouw. Maar oprecht verdriet en intens meeleven met die familie.
David ik wens jouw heel veel kracht van die zelfde Geest bij het voorgaan in de rouwsamenkomst. Wij zullen ook voor jouw bidden of God de juiste woorden in je mond mag leggen. Sterkte. Ruud