Reacties op: De eik die hier moest groeien

Door: ijme

ijme — Fri, 29 Jan 2010 20:59:26 +0000

Als we geboren worden weten we niet hoe lang het leven zal zijn. We denken wel dat we 100 jaar leven maar weten wij wat het plan met ons is? Vandaag weten we dat het leven van Martijn was bedoeld om 17 jaar te duren. In die 17 jaar begon hij, groeide hij en bloeide hij. Hij heeft het maximale er uit gehaald. Voor ons te vroeg maar op zijn tijd was zijn leven voorbij. Het kost me moeite om het te accepteren maar ik heb dit plan niet gemaakt.

Ik ben blij dat hij mijn neef was, we hebben ‘m geholpen – en een beetje getreiterd – toen hij heel erg 16 wilde zijn maar 15 werd. Hij was de grootste, de sterkste en de lekkerste van ons allemaal. We hebben ‘m vanmiddag begraven en onder een berg bloemen achter gelaten.

We lazen net dat de volle maan van vanavond bijzonder is. Het is vanavond de (native american) ‘Wolf Moon’. The biggest and brightest full moon of 2010.

Your moon, bye Martijn.

Door: mirjam scholten

mirjam scholten — Tue, 26 Jan 2010 20:39:00 +0000

Beste David,
Dank voor je woorden, alle tranen zaaien we bij het kruis zoals Cor zondagmiddag aan ons doorgaf n.a.v psalm 126.
Arjan en ik bidden voor je dat je met de kracht van Gods Geest voor mag gaan in de samenkomst voor martijn.
God hebben we allemaal nodig in dit grote verdriet.
Arjan en Mirjam scholten

Door: mirjam scholten

mirjam scholten — Tue, 26 Jan 2010 20:38:17 +0000

Door: Dinie

Dinie — Tue, 26 Jan 2010 15:32:06 +0000

Alles valt in het niet bij dit grote verdriet.
Dit is zo wrang, zo bitter.
Hier past stilte.
Onze opgestane Heer die zelf het lijden en de dood heeft gekend, weet van de pijn en de waarom-vragen van iedereen die nu rouwt.

David ook wij bidden je wijsheid en inzicht toe bij de voorbereidingen van de dienst en natuurlijk in de dienst zelf. Je hoeft het niet alleen te doen, Gods Geest zelf je leiden!

Door: Janneke

Janneke — Tue, 26 Jan 2010 14:38:22 +0000

Onbegrijpelijk.. DZ

Door: Ruud

Ruud — Tue, 26 Jan 2010 10:38:11 +0000

Ik was ook in die samenkomst.
En wat heb ik de geest van eenheid gevoeld.
Hoezo een lichaam zoals een brood. Ik heb daar altijd erg veel moeite mee, altijd dat gezeur met ouderling bezoek over gemeenschap der heiligen. Je moet dan altijd van alles.
Hier heb ik die gemeenschap heel erg gevoeld de geest was bijna tastbaar. Geen gene bij tranen van jong en oud van man en vrouw. Maar oprecht verdriet en intens meeleven met die familie.
David ik wens jouw heel veel kracht van die zelfde Geest bij het voorgaan in de rouwsamenkomst. Wij zullen ook voor jouw bidden of God de juiste woorden in je mond mag leggen. Sterkte. Ruud