De afgelopen week was een van de heftigste weken uit mijn leven. Zondagochtend hoorde ik voor de eerste keer van de plotselinge dood van Martijn de Zeeuw. Nog diezelfde middag belde zijn vader met de vraag of ik de samenkomst van afgelopen vrijdag wilde leiden.
Ik dacht meteen ‘ja’, maar ik vroeg natuurlijk om wat bedenktijd.
Zondagavond had ik besloten.

Ja, en dan ga je denken. Wat moet ik in vredesnaam zeggen in een overdenking tijdens zo’n samenkomst? Zijn er wel woorden? Is er wel troost?
Er komen zoveel jongeren die weinig tot niets met het christelijk geloof hebben. Hoe spreek ik hen aan?

Maar al snel schoot een beeld, waarmee ik zelf natuurlijk ook heel veel heb, van de keeper me te binnen. Martijn keepte namelijk. Eerst bij Hoogland, later bij ASC Nieuwland.
Het verhaal zat in m’n hoofd, maar pas op donderdag stond alles op papier. (Vrouw en zoon waren de hele week wat ziek, ik had geregeld overleg met betrokkenen, en een inbraak in onze auto – TomTom gejat – kostte me de nodige tijd.)

Ik deed een kleine try-out in een klein groepje jongeren, bij wie ik door onze predikant werd uitgenodigd. De metafoor sloeg aan, en dat maakte me een stuk zekerder.

Het is een mooi en duidelijk verhaal over de trainer, zijn team en zijn keeper geworden. Een verhaal dat moeiteloos overloopt in een korte lezing en toepassing van Psalm 139, 7-12. Een geweldige troost.

Met toestemming van de ouders en kinderen plaats ik hieronder de overdenking.
Het is mijn gebed dat het ook anderen veel troost en kracht mag geven.
Namens Jezus Christus.

Samenkomst Martijn de Zeeuw – overdenking Psalm 139, 7-12