Het is alweer een tijdje geleden dat ik letterlijk plat van het lachen heb gelegen. Gisteravond vierden we met de schoonfamilie Sinterklaas.

Sinds ik met Margreet omga, doe ook ik daar trouw aan mee. Oftewel: surprise en gedicht maken.
Al die jaren dat ik daaraan meedoe, wordt er natuurlijk ook een surprise voor mij gemaakt. En dat gaat – heel flauw – altijd over hetzelfde: m’n studie, m’n preken, m’n weblog of iets anders theologisch/kerkelijks.
Er is zelfs al een keer een kansel nagemaakt.

Maar wat ik gisteravond kreeg, was geweldig (lachen). Ik kreeg een kanselbijbel inclusief twee kaarsjes. In die Bijbel lag open bij het eerste hoofdstuk van een oud, nieuw Bijbelboek: Handelingen.

Ik moest het natuurlijk zelf voorlezen. Ik kwam niet meer bij!

HANDELINGEN van David de Prediker alias de herder, hoofdstuk 1, 1-15

1 Dit is de geschiedenis van David de Prediker, de zoon van Jan met de zeven zonen. 2 Temidden van het land der Nederlanden werd hij geboren in het huis van Jan met de zeven zonen en werd David genoemd, wat ‘geliefde’ betekent. 3 Te dien dage groeide hij op tesamen met zijn zes broers Klaas, Ronald-Jan, Christiaan, Gerard, Peter-Frans en Benjamin. 4 Hij deed wat goed was in de ogen van zijn vader en volgde zijn lagere school en vervolgopleiding, waarna hij op de Theologische Universiteit terecht kwam. 5 Bij hem was het verlangen Dienaar des Woords te worden. Te dien dage rees bij hem ook het verlangen naar de diepere betekenis van zijn naam en ging op zoek naar een vrouw. 6 Hij ontmoette de jongste dochter van Albert, de zoon van Gijs, 7 de zoon van Aalbert, de zoon van Giep, die Margreet genoemd werd, wat ‘parel’ betekent. 8 Zo trouwde hij met Margreet, de dochter van Albert, de zoon van Gijs, de zoon van Aalbert, de zoon van Giep. 9 En hij had gemeenschap met haar en zij baarde hem een zoon die zij Joram noemden.
10 Te dien dage trokken zij naar het gebied der Keientrekkers om zich daar te huisvesten. 11 Zij vonden een plaats nabij de bron der inspiratie, welke Ikea genoemd wordt. 12 Deze plek heet nog zo tot op de dag van vandaag. 13 Om zijn gezin te voeden, predikte David de Prediker her en der in den lande, zover zijn rode wagen met 53 paardenkrachten hem brengen kon. 14 Margreet, de dochter van Albert, de zoon van Gijs, de zoon van Aalbert, de zoon van Giep, hielp mensen met problemen met de menselijke geest. 15 Dit is het geslachtsregister van David de Prediker. Jan verwekte David, David verwekte Joram.

Beverwijk, hou je vast! Aanstaande zondagmorgen spreek ik over Handelingen 1, 11-12.
Of hoort u liever een shockerende preek over vers 9 aan?

Ooit word ik TV-prediker. Dat lijkt me hartstikke leuk. Laatst heb ik gesolliciteerd bij de EO, omdat met het wegvallen van de-zo-ontzettend-knap-in-geen-enkel-hokje-te-plaatsen Arie Boomsma natuurlijk weer ruimte is voor nieuw, jong talent…

Natuurlijk ben ik lang zo knap niet als Arie. Maar goed – elk nadeel heb z’n voordeel – zo houd ik de homobladen (en de grote geldzak) natuurlijk wel op afstand.

Op TV dus. Maar voordat het zover is, moet ik natuurlijk eerst even oefenen. Kijk, wanneer ik ’s zondags in onze geweldige GKv voorga worden de diensten soms ook wel op video opgenomen. Maar dat voelt natuurlijk nog niet zo goed aan als de echte camera’s.

Goed nieuws. Op 26 december ben ik namelijk echt op TV te zien. Helaas voor de echte fans is het de lokale TV. De Lokale Omroep Spakenburg belegt namelijk op eigen titel een heuse kerstdienst. Ik mag daar een meditatie van ongeveer 10 minuten houden.

De opnames vinden plaats op donderdagavond 10 december in de Zuiderkerk in Bunschoten. Kerk open vanaf half acht. Het is wel de bedoeling dat daar wat publiek komt, dus als je je geroepen voelt, kom dan ’s even heerlijk, (veel te) zoetig meezingen en luisteren.
Woon je buiten Bunschoten, dan roep ik je nog harder op om te komen. Want ik heb niet zo’n zin om tegen allemaal kraplappen aan te kijken…

Er gaan trouwens geruchten dat de uitzending ook in het buitenland wordt uitgezonden. Er is begrotingsruimte voor vier landen. En voor de ondertiteling wordt dan gezorgd.
Toen mij door iemand van de regie van deze avond werd gevraagd in welke landen ik deze uitzending zou willen laten tonen, hoefde ik niet lang na te denken.

Ik zei: “Ik wil dat mensen goed van m’n boodschap schrikken en minimaal een halfjaar van de inhoud natrillen! Dus zend het maar uit in Denemarken, Japan en Kameroen…”
Waarop de beste man zei: “En wat is het vierde land?” Meteen reageerde ik: “Wil je deze zomer voor het eerst in je leven huilen van blijdschap? Zend het dan alsjeblieft ook in Duitsland uit! Op primetime.”

Gisteravond keek ik naar Pauw en Witteman. En daar zag ik de twee zitten. Ik herkende Gertjan Goldschmeding, een man die vanwege controversiële opmerkingen over de zogenaamde ‘pedagogische tik (op de billen)’ het landelijke nieuws gehaald heeft.

Ook zag ik Jan van den Bosch, voorman van Hour of Power, elke zondagmorgen van 8 tot 10 te zien op RTL 5. Een man die altijd a-relaxed op mij overkomt. Ik wantrouw hem, en z’n eeuwige glimlach.

Goldschmeding, die ik ruim twee jaar geleden al ’s heb aangehaald, heeft de prijs moeten betalen. Waarvoor? Voor het feit dat hij tijdens zijn preken z’n fantasie hardop de vrije loop laat.

Hij heeft gelijk wanneer hij zegt dat Pauw en Witteman stukken uit zijn preek achter elkaar hebben geplakt. Daarmee geven Pauw en Witteman te kennen eropuit te zijn Goldschmeding publiek aan de schandpaal te willen nagelen. Vooral Pauw vond ik gisteravond erg giftig. (Hij mag op zijn beurt een voorbeeld nemen aan Jan Marijnissen, die ook te gast was.)

Dat neemt echter niet weg dat Gertjan Goldschmeding een man is die in de naam van Jezus Christus een onbijbels welvaartsevangelie verkondigt, en wekelijks blijk geeft van een erg zwakke theologische basis. Hij huppelt elke zondag van tekst naar tekst.
(Laat mij dat ook doen en ik kan met het grootste gemak vanuit de Bijbel aantonen dat God niet bestaat, en dat Jezus Christus nooit heeft kunnen opstaan uit de dood!)

En dan Jan van den Bosch. Ik had met hem te doen. Ik denk dat-ie wel acht keer heeft gezegd dat ‘God een God van liefde is’.
Van den Bosch heeft gelijk, maar hij maakt dezelfde fout als Goldschmeding. Beiden baseren hun uitspraken over God namelijk op een eenzijdig beeld van die God.

God is niet alleen een God van liefde. En ja, Spreuken 13: 24 staat toch echt in de Bijbel: Gods woord.
Ik heb het idee dat Van den Bosch deze Bijbeltekst maar niks vindt, en het te snel afwimpelt als ‘een tekst uit een andere cultuur’.

Spreuken 13, 24

Wie zijn zoon de stok onthoudt, haat hem,
wie hem liefheeft, tuchtigt hem.

Natuurlijk pakken wij er tegenwoordig geen stok bij. En natuurlijk wil God – hij is de ultiem goede Vader, de Vader van alle vaders – niet dat er op los gemept wordt.
En ook ik vind dat er vaak alternatieve opvoedmanieren zijn. Het Bijbelboek Spreuken geeft daar zelf ook enorm blijk van, omdat opvoeding in de eerste plaats inhoudt dat je je kinderen onderwijst. Met het oog op een leven met God.

Maar ik heb er totaal geen moeite mee om je kind ’s te laten vóelen dat je er als ouder(s) bent. Want ik maak veel te vaak mee dat ouders eindeloos met hun kind gaan staan overleggen. En met die overlegopvoeding heb ik helemaal niks. Je krijgt er kinderen van die verwend zijn, en bepalen wat hun ouders moeten doen. Bovendien hebben kinderen, zonder dat ze het hun ouders vragen, grote behoefte aan duidelijkheid en grenzen. (M’n vrouw is orthopedagoog, ze weet daar veel van.)

Zonder moeite zeg ik: pak je kind maar ’s goed bij de arm, en zet ‘m maar ’s stevig neer. (En check geregeld bij jezelf of je geweten vrij is. Want je kind slaan of ‘m stevig bij de armen pakken, kan ook getuigen van onmacht, frustratie of andere oorzaken. Is dat zo, zoek dan opvoedhulp.)

Ik denk dat dat de strekking van Spreuken 13, 14 is. Want daar gaat het er niet om hoe hárd (of zacht) je met de stok slaat, maar dat je je opvoeding, je vader- en moeder-zijn serieus neemt. Je hoeft als ouder echt niet altijd aardig gevonden te worden door je kinderen. (Je bent namelijk al enorm geliefd door God!)

Zowel Goldschmeding als Van den Bosch zetten een beeld van God neer dat het publiek op het verkeerde been zet. Eerstgenoemde schiet in z’n ondoordachtheid te ver door, laatstgenoemde verkondigt samen met Hour-of-Power-dominee Schuller een eenzijdig beeld van God. (Vader Schuller heeft z’n zoon, ook predikant, het zwijgen opgelegd, omdat Schuller-junior te vaak over zonde sprak! Dan denk ik: Zoon-Schuller, geef je vader maar zowel een pedagogische als een theologische tik…)

Zeer waarschijnlijk onbewust, is niet zozeer Goldschmeding of Van den Bosch maar vooral het publiek van Pauw en Witteman de grote verliezer na gisteravond. Nederland heeft God niet leren kennen.

Vanmorgen ben ik een kleine drie kwartier geïnterviewd. Gewoon, aan de telefoon. Een tijdje geleden ben ik namelijk gebeld door een redactrice van het tijdschrift Scheids!, een nieuw magazine dat helemaal in het kader van het scheidsrechtersvak staat. Enne… niet alleen voetbalscheidsrechters.

Ze was in haar zoektocht naar interessante interview-objecten op deze site gestuit. Ze vond het bijzonder dat een dominee – ze wist nog niet dat ik ’slechts’ een freelance prediker was – ook scheidsrechter was. Zelf was ze hervormd opgevoed, dus ze had een bepaald beeld bij predikanten.
We maakten een afspraak voor het interview.

Dus wij van 9.00 tot 9.45 uur lekker babbelen. En op een gegeven moment komt natuurlijk de vraag: “Wat nu als je het Betaalde Voetbal zou halen, mag je dan wel op zondag fluiten?”
Mijn antwoord (en ik weet zeker dat vele grefo-oortjes nu gespitst staan): “Ja, natuurlijk mag dat. Van wie zou dat niet mogen?”

Ik merkte wat verbazing aan de overkant. Ik vervolgde: “Ik weet alleen niet of ik dat wil. Ik hou van de zondag als dag om te rusten en mijn God beter te leren kennen. En ik denk niet dat de kwaliteit van de dag verbetert als ik me de helft van die dag met de voorbereiding en de leiding van een voetbalwedstrijd ga bezighouden.”
(Ik denk nu: als ik mag kiezen tussen het traditionele zondagse (schoon)familiebezoek of het leiden van een wedstrijd, is de keuze trouwens niet moeilijk voor me.)

Ik denk dat de zondag als afgezonderde dag door de komst van de Zoon van God, Jezus Christus, niet meer belangrijk is. De dag op zich geeft geen rust (oké, fysiek misschien), Jezus Christus zelf is de rust die God geeft. Élke dag van de week.
Het gaat dus maar om één ding: Is de God en Vader van Jezus Christus alles voor me, of niet?
En wees eerlijk, waarom zou ik mezelf die vraag alleen op zondag (moeten) stellen? Wat heb ik er voor de rest van de week aan als ik die vraag alleen op zondag beantwoord met ‘ja, hij is alles voor me’?

Ik zei tegen de redactrice: “Weet je, ik hou van het spel voetbal = Ajax . Ik volg het hele wereldje ook (op internet en TV), maar als Jezus Christus vandaag terugkomt, kan het me allemaal gestolen worden. En juist die houding maakt het leiden van voetbalwedstrijden (en kerkdiensten) zo heerlijk boeiend. Ik blijf onder beide activiteiten prettig ontspannen. Het zegt niets over mijn identiteit, over wie ik ben. Wat de mensen ook van me vinden als scheidsrechter of prediker. Het is niet álles voor me.”

WAAROM IK NIET OP ZONDAG ZAL FLUITEN (HOEWEL IK DIE VRIJHEID HEB)

1. Ik denk dat mijn geest, wanneer ik (ook) op zondagmiddag wedstrijden zou gaan leiden, grote kans loopt af te stompen. Dat ik voetbal dan mooier en spannender ga vinden dan God zelf. Dat is onmogelijk en absurd – dat weet ik – maar ik ken mezelf, vooral m’n oude ik.

2. Ik denk/weet dat God het waardeert en letterlijk gáát waarderen wanneer ik mijn door hem gegeven talenten meer gebruik in zijn dienst dan dat ik ze in dienst van het voetbal stel. Ik ga dan ook voor een grote beloning uit Gods handen (al neem ik bij voorbaat genoegen met het feit dat ik voor altijd in zijn buurt mag zijn).

3. Naast de andere dagen van de week blijft de zondag een prima dag om de God van Jezus Christus aan te horen, te prediken, te heiligen en te aanbidden. Samen met mijn medechristenen.

Preekrooster David Heek (september – december 2009)

8 november

’s morgens: Kampen-Noord
’s middags: Amersfoort-De Horsten

15 november

’s morgens: Zaltbommel
’s middags: Zeewolde

22 november

’s morgens: Hilversum
’s middags:

29 november

’s morgens: Beverwijk
’s middags:

6 december

’s morgens: Leerdam
’s middags:

13 december:

’s morgens: Beverwijk
’s middags: Ede-Noord

20 december

’s morgens: Zaltbommel
’s middags: Veenendaal

27 december

’s morgens: Gorinchem
’s middags: Amersfoort-Nieuwland

Vanavond heb ik een ’sollicitatiegesprek’. Dat klinkt gek, maar daar komt het wel op neer. Ik laat me namelijk niet beroepen (dat vind ik zó 20ste-eeuws), ik vind het veel logischer om jezelf ergens aan te bieden.
Dat daar in kerkelijk Nederland nog steeds een taboe op rust, begrijp ik dan ook niet.

Maar goed, ik heb mezelf dus ergens aangeboden. En daar is positief belangstellend op gereageerd. Op een geheime locatie, met het oog op mijn privacy, – haha, het klinkt echt spannend, dit – zal ik een gesprek voeren met een paar leden van een kerkenraad.

Ik heb een duidelijke brief geschreven, waardoor de mannen een goed beeld van mij en mijn visie op 21ste-eeuws kerk-zijn krijgen. Dus misschien gaat de bal nu echt goed rollen. En word ik binnen afzienbare tijd parttime prediker.

Ik heb er zin in.

PS:

Preekrooster David Heek (september – december 2009)

Aanstaande zondag, 30 augustus, eindigt mijn derde termijn. Dat betekent dat weer aan me gevraagd kan worden of ik in uw gemeente wil voorgaan. Het gaat dan om de laatste termijn: september tot en met december 2009. Wie helpt me aan werk?
Hieronder is te zien hoe het er met de invulling voorstaat:

6 september

’s morgens: spreken op kamp (Amersfoort-Hoogland)
’s middags: Amersfoort-Centrum

…

Zo nu en dan kijk ik in de statistieken van mijn weblog. Ik kan dan zien hoeveel bezoeken er per maand gebracht worden (vanaf 27 april tot vandaag zijn dat er 1735), hoe lang men op m’n site blijft (1:42) en hoeveel pagina’s per bezoek bekeken worden (2,49).

Zo-even keek ik naar de zoekwoorden. Via welke tien zoektermen kwam men in de afgelopen 30 dagen het vaakst op mijn site? Ik moest om sommige wel lachen, hoor. Komt-ie (tussen haakjes staat het aantal bezoeken dat via deze zoekterm gebracht is):

1. davidium (476)
2. david heek (106)
3. farizeeën spakenburg (61)
4. www.davidium.nl (50)
5. davidium.nl (47)
6. dominee geersing (39)
7. het is stil op davidium (32)
8. dwaalleraar david heek (26)
9. doop [gevolgd door een naam] (24)
10. tim-keller (22)

Het was stil op deze site hè, de afgelopen week. Dat had een reden. Samen met mijn vrouw en zoon op weg geweest. Eindelijk, na ruim anderhalf jaar weer ’s uit ons gewone huisje weg. Naar een park in Noord-Limburg. Volop genieten!

Wat is er lekkerder dan heerlijk zitten lezen (Roald Dahl – wat kan… kon die man goede én absurde verhalen schrijven, en John Piper – wat houdt die man van God en wat goed dat hij het opgeschreven heeft)! En dan ter afwisseling lekker zwemmen, de natuur in, de stad in, goed eten (koken) en natuurlijk… genieten van vrouw en kind.

Voor Joram was het ook een bijzondere week. Hij kan kruipen. Nou ja, kruipen… vooruitkomen, al stuiterend op z’n billetjes (á la een van zijn neefjes van moeders kant). Zo geweldig om te zien!

Ik heb weer inspiratie opgedaan. En ik heb zin om opgestoken bedenksels op papier of op internet te zetten.

Ondertussen is er genoeg gereageerd op onderstaande blog, zag ik. Een van de vragen die is blijven hangen, is de vraag of een weblog niet verleidelijk is en zelfverheerlijking uitlokt.
Ja, dat is zo.
Het is zeker verleidelijk. Maar als ik God bedank voor de dank, verdwijnt alle hoogmoed als sneeuw voor de zon. En dan geniet ik daar weer van. En trouwens, een complimentje kan nooit kwaad. Ik word ook genoeg afgezeken. (Maar medelijden met mezelf daardoor? Geen sprake van! Zelfmedelijden is een gevolg van hoogmoed, wist je dat?)

Tot morgen, denk ik.