Wat ik veel minder vond waren de praatjes tussendoor. De inhoud had naar mijn idee namelijk vrij weinig met Goede Vrijdag en Pasen te maken. En dat gaf me een onbehaaglijk, vervelend gevoel.

Op internet staan veel filmpjes die mensen willen vertellen dat God van hen houdt. Dat het goed bij hem is, dat je veilig bij hem bent enzovoort enzovoort.

Dit is zeker niet onwaar, maar één kant van de medaille. En bij benadrukking van slechts die ene kant krijgt een toespraak daarover al snel iets weg van een peptalk van een of andere positivo-goeroe.

Ik sta erop dat je het héle evangelie moet vertellen. Ook de andere, spannende, confronterende, oordelende kant ervan. Dan weet ik zeker dat die ene kant veel mooier en feller aan het licht komt.

Dat leer ik van Paulus.

1 Korintiërs 2, 1-2 Broeders en zusters, toen ik bij u kwam om u het geheim van God te verkondigen, beschikte ook ik niet over uitzonderlijke welsprekendheid of wijsheid. Ik had besloten u geen andere kennis te brengen dan die over Jezus Christus – de gekruisigde.

Paulus wil steeds weer spreken over Jezus Christus, de gekruisigde. Let op, want er staat niet dat Paulus wil spreken over de gekruisigde Jezus Christus. Alsof Jezus nooit is opgestaan!
Om dit vers duidelijker te hertalen: Paulus wil spreken over de levende (!) Jezus Christus, en die gekruisigd (!).

Dat betekent dus aan de ene kant dat onze Heer lééft. Met alle schitterende gevolgen van dien: er is ook leven na ónze dood, je bidt nooit tevergeefs, die Jezus kán je advocaat bij God zijn, andere godsdiensten en religieuze overtuigingen worden te kijk gezet, bij deze doodsoverwinnaar moet je wel veilig zijn, en vul verder maar in. Dat kunnen de meeste christenen wel.

Maar dan ook die andere kant, waar veel christenen meer moeite mee (en geen zin in?) hebben. Want die levende Heer is dus wel door mensen gekruisigd en verlaten. En dat moet de mensheid (inclusief de christenen) op haar plek zetten. Dat is het oordeel dat op deze wereld ligt. Wat hebben wij allemaal in vredesnaam met God gedaan?!

We hebben gemeend de (levende) Zoon van God te moeten kruisigen. En daarvoor roept God iedereen ter verantwoording. Juist nu Jezus, zijn Zoon, weer leeft.

Oftewel: naar Golgota! Opkijken naar die Jezus. Laat je hem als een dooie hangen of betuig je spijt? Blijf je staan of val je door de knieën?

Kijk, dat vind ik dus heel wat anders dan zoetsappige feel good toespraken. Hoe goed bedoeld en gedeeltelijk waar ook.
Mijn bijbel is spannender. Het wordt niet voor niets vergeleken met een scherp, tweesnijdend zwaard.

PS. Ik wil het niet bij deze kritiek-op-afstand laten. Ik ben heel graag bereid om in de toekomst de korte meditaties binnen een concert van Testify te verzorgen. Ik denk dat dat de zeggingskracht en het getuigenis van een optreden ten goede komt.
Reageer gerust of spreek tijdens een repetitieavond Margreet aan.