Laat ik eerlijk en bescheiden zijn. Als ik in dit blog wil uitleggen waarom Jezus voor mij (en jou) moest sterven, dan schiet ik natuurlijk hopeloos tekort. Jezus’ dood (Golgota) gaat zo diep, daar kun je boeken mee vol schrijven. En dat is ook al gebeurd en zal ook blijven gebeuren.
Maar goed, met z’n allen kunnen we stukjes van het geheim in beeld krijgen. En dat vind ik leuk en inspirerend.
De vaak gestelde vraag is waarom God onze zonden niet gewoon vergeven heeft. Waarom heeft hij niet eenmalig verkondigd: “Hierbij verklaar ik publiekelijk dat het weer goed is tussen jou en mij. Ik vergeef je!”
Deze vraag heeft te maken met schuld, en vooral: 1. de grootte daarvan, 2. de emotionele kant daarvan, en 3. de partijen hierin.
Stel dat een puber van 15 besluit de banden van mijn fiets lek te prikken. Ik zie dat gebeuren, ik word natuurlijk kwaad en laat hem dat ook even goed weten.
Vraag: kan ik die jongen vergeven? Natuurlijk!
1. De grootte van de schuld die hij veroorzaakt heeft, is niet groot.
2. Emotioneel doet een band van rubber (en een fiets) me niet zoveel.
3. En zowel hij als ik zijn tot dit soort ‘geintjes’ in staat. Op die leeftijd haalde ik ook dat soort fratsen uit.
Dat is een onschuldig voorbeeld, zou je kunnen zeggen.
