Zweren. Ik doe dat zelf nooit. Vroeger mocht het ook niet, weet ik nog. Zweren is namelijk iets dat aan God overgelaten moet worden.
Waarom dat zo is weet ik niet, maar feit is in ieder geval dat God de HEER inderdaad veel zweert.

Er duikt wel meteen een probleem op, want als je zweert moet je te rade gaan bij iets wat groter dan jezelf is. Zoals de oude Grieken bij hun god Zeus of de Romeinen bij Jupiter zweerden.
Die Marokkaanse ploeggenoten zweerden bij zichzelf. Daarom nam ik hun eed ook nooit serieus. Zij zelf waarschijnlijk ook niet, denk ik. Het is gewoon een ‘bastaardeed’, zoals we in Nederland bastaardvloeken kennen. Nietszeggend taalgebruik.

Maar God, bij welke hogere god of instantie zou hij moeten zweren? Dat kan hij dus niet.
En dus zweert hij – als de goddelijke Marokkaan – bij zichzelf. En dat is dus eng. Want als hij ook maar één keer zijn eed breekt, is hij meteen God-af. Niet meer te vertrouwen ook.

Hebreeën 6, 13

Toen God aan Abraham zijn belofte deed, kon hij bij niemand zweren die hoger was dan hijzelf, en dus zwoer hij bij zichzelf…

Soms zweert de HEER wat concreter. Niet – wat vaag – bij zichzelf, maar bij iets wat onlosmakelijk bij hem hoort: zijn rechterhand en zijn arm. (Dat las ik gisteren.)

Jesaja 62, 8a

De HEER heeft gezworen bij zijn rechterhand
en bij zijn sterke arm…

Wat betekent dat? Volgens mij wil God daarmee het volgende zeggen: “Beste mensen van wie ik hou, als ik ook maar één keer mijn belofte of eed breek, dan hak ik mijn rechterhand, mijn goeie, eraf!” En ook dat is een manier om te zeggen dat hij dan God-af is.
Vleugellam. Onvolmaakt. Afhankelijk.

Ook zegt hij daarmee. “Als ik iets bij mijzelf en dus ook bij mijn rechterhand en arm zweer, draag ik jullie op om goed te kijken. Goed naar die hand te kijken. Let op wat ik jullie geef.
Elke keer als je iets van me krijgt, of het nu eten is, of drinken, of genade, of vergeving, of mooi weer, of vriendelijkheid, of een levensmaatje… elke keer moet je daar mijn rechterhand en sterke arm in zien.”

Gods hand blijft zich openen, en zijn arm blijft zich uitstrekken. In de tijd van Israël al, maar sinds de komst, dood, opstanding en hemelvaart van zijn Zoon Jezus Christus nog altijd. Niet voor niets wordt al eeuwen beleden dat Jezus bij zijn komst in de hemel aan Gods rechterhand heeft plaatsgenomen. Vanaf die plaats, die goede onverwoestbare plaats, deelt hij nog steeds van alles uit wat ik nodig heb: zijn nabijheid, zijn Geest, tijd, zuurstof, zonlicht, ons dagelijks brood, enzovoort enzovoort.

Wat een tekst, Jesaja 62, 8-9!

Jesaja 62, 8-9

De HEER heeft gezworen bij zijn rechterhand
en bij zijn sterke arm:
‘Nooit meer geef ik jullie graan
aan je vijanden te eten,
nooit meer zullen vreemdelingen de wijn drinken
waarvoor jullie je hebben afgemat.
Zij die het graan oogsten, zullen er ook van eten
en ze zullen de HEER erom prijzen;
zij die de druiven plukken, zullen ervan drinken
in de voorhoven van mijn heiligdom.’

PS. Mochten er nog mensen aan twijfelen of er alcohol bij God te krijgen is, dan raad ik u aan bovenstaande laatste 2 regels 10 keer achter elkaar te lezen.
Laat ook heerlijk landen wáár die wijn genuttigd wordt.
Ik zie het al voor me. Dat we uit de rechterhand van de HEER een gloednieuwe, ongeëvenaarde, hemelse wijn krijgen aangeboden. Hij zweert dat het gaat gebeuren!

God zelf biedt me in zijn Woord een manier aan om de hoop die christenen hebben aantrekkelijk concreet te houden.