Een van m’n grootste wensen en uitermate grote uitdagingen is het stichten van een nieuwe christelijke gemeenschap (kerk). Samen met René Barkema zit ik nu al, nee: nog maar een half jaar in het voor- en denktraject, zij het nog niet zo intensief als we zouden willen. Maar dat komt wel.

We hebben allebei het boek ‘Als een kerk (opnieuw) begint’ aangeschaft. Dit is een handboek voor missionaire gemeenteopbouw. Het boek leest lekker weg, omdat de praktijk en de theorie zo goed als voortdurend op elkaar worden betrokken.

Op een gegeven moment wordt ingegaan op de niet onbelangrijke vraag waarom je eigenlijk een gemeente zou willen stichten. De reden die het vaakst wordt genoemd is dat een gemeentestichter wil dat Nederlanders Jezus Christus leren kennen met het oog op zijn en haar redding. Zonder hem ben je namelijk verloren, voor altijd.
Ook ik ben iemand die van mening is dat de redding van de mens exclusief in Jezus Christus te vinden is.

Maar ja, wie alleen maar in die Jezus gelooft om ooit gered te worden, moet volgens de schrijvers van dit boek wel bij zichzelf te rade gaan waarom iemand in dit leven zich zo nodig als christen moet uitleven. Als Jezus alleen maar of voor een groot gedeelte bestaat om je eigen redding in het hiernamaals veilig te stellen, wat doe je dan nu met hem? Waarom moeten er dan zo nodig gemeentes gesticht worden, of kerken zijn?

Dit is een spannend punt, omdat in mijn christen-zijn de redenering is binnengeslopen dat Jezus Christus mij vooral resultaat garandeert. Redenen om christen te zijn, zijn dan bijvoorbeeld deze:

1. vergeving van mijn zonden (= resultaat van het geloof in Jezus);
2. de gerechtigheid van Jezus wordt op mijn conto gezet (= resultaat);
3. eeuwig leven, geen hel (= resultaat);

Dus je zou tegen de mensen kunnen zeggen: “Nou, geloof in Jezus, en je bereikt er bovenstaande resultaten mee!”
Maar om daarvoor nu een gemeente te stichten, of bij elkaar te komen? Waarom zou je?

Daarom is het goed om te beseffen dat de Zoon van God niet in eerste instantie op deze wereld liep om ons van allerlei goddelijke resultaten te voorzien. Natuurlijk, ze zijn hartstikke waar en hartstikke christelijk, maar ze vormen niet de kern van het christelijk geloof.

Jezus leefde niet resultaat-gericht, maar relatie-gericht. Zijn optreden wordt gekenmerkt door een voortdurende interesse in mensen in nood (lichamelijk en geestelijk). Maar vooral laat hij zijn leven in het teken staan van de wil van en de relatie met zijn Vader, God.

Daarom: een christen die wel de resultaten van van zijn geloof aanneemt, maar ze niet omarmt, liefheeft en gebruikt om daarmee God groot te maken, leeft voorbij aan een van de grootste geheimen van het christelijk geloof: een eeuwige relatie met God, met zijn Zoon en met Gods heilige uitgekozen mensen.

Dit is voor mij op dit moment de belangrijkste reden om nieuwe gemeenschappen op te zetten: nieuwe plaatsen waar we (het geheim) God aanbidden, ons om hem verwonderen en aan de hand van leraar Jezus ons laten omturnen tot zijn leerlingen.

Johannes 17, 3

Het eeuwige leven, dat is dat zij u kennen, de enige ware God, en hem die u gezonden hebt, Jezus Christus.

Er zal wel geen kerkdienst in Nederland voorbij zijn gegaan waarin niet gesproken en gebeden werd voor de slachtoffers en de nabestaanden van het Koninginnedag-drama. En terecht, want een drama was het. En het roept ook vragen op, juist in de kerk.

Waar was God op dat moment? Waarom laat hij dit toe? Wat moet ik hier als christen mee?
Volgens mij kun je niets anders en niets beters doen dan de Bijbel openslaan, onderzoeken wie God is, en bidden. Veel bidden. Die vragen ook bij God neerleggen, en dan onderzoeken welke antwoorden en richtingwijzers er in de Bijbel te vinden zijn.
Twee dingen zijn zeker:

1. Een kort antwoord is op deze vragen niet te geven.
En 2. deze wereld is niet de wereld van Jezus Christus en zijn volgelingen.

Dit tweede punt kwam aan de orde in de preken van vanmorgen (ik ging twee maal voor). In Amersfoort-Emiclaer ging het over Psalm 49 (de angst voor rijkdom en de overwinning daarop) en in Hoogland over de heerlijkheid, majesteit of glorie van God, bij God. Oftewel: het grootste verlangen van een christen is bij God zijn.

Hieronder kunnen beide oude preken (na)gelezen en gedownload worden. Veel leesplezier. Reageer gerust.

- Psalm 49

- Johannes 17, 1-5

Preken is zo goed, ook voor mezelf. Na een wat minder geestelijke week bevalt het me om geestelijke voeding te krijgen. Hoe krijg ik dat als ik zelf preek?
Het is de blijdschap die ik voel na de preek. Als ik werkelijk merk dat het evangelie geland is. Dat is niet te beschrijven, ik beschouw het als een wonder.

Vanmorgen in Eindhoven-Best geweest. Schitterende kerk die kan duelleren met de Gkv van Vlaardingen qua esthetiek.
Het is een moderne katholieke kerk, dus ik sta achter een altaar/ lange tafel, gewoon op de grond, achter me een mooi kruis, voor me een prachtige Bijbel in Nieuwe Vertaling, en in de consistorie twee mooie priestergewaden die ik helaas niet mocht aantrekken .

Ik hield een ‘oude’ preek. Over het verlangen van Jezus om bij God te zijn en te genieten van zijn overweldigende glorie. Kortom: eeuwig leven.

Hieronder is de preek (nog eens na) te lezen. Reageer gerust.
Ik verblijd me het meest wanneer u of jij vragen of opmerkingen plaatst over het evangelie (niet over de uitvoering).

Johannes 17,1-5 Bodegraven 22032009

Als je wilt weten wat de kern van het geloof is, moet je de onderstaande preek lezen. Niet dat die preek zaligmakend is – je kunt ook gewoon Johannes 17 lezen bijvoorbeeld – maar als je wat meer uitleg en woorden wilt, dan is dit je kans.
Ja, laat ik het maar gewoon op die manier stellen.

Vanmorgen een mooie dienst geleid in Bodegraven. En ik moet zeggen: het is mooiste evangelie dat ik totnogtoe heb mogen uitdragen. Nu zeg ik dat zo’n beetje elke week maar dit nieuws vind ik werkelijk geweldig. Ik denk dat het komt omdat het voor mezelf ook zo vers is. En verrijkend. Daarbij roept het zoveel verwachting, spanning, hoop en verwondering op.

En daar ben ik nu christen voor. En Godgenieter. Al het andere kan me gestolen worden, God niet. Al is het natuurlijk wel lekker dat Ajax NAC even met 0-3 van het veld veegt…

Hieronder de preek. Reageer gerust.

Johannes 17,1-5 Bodegraven 22032009

Voor veel christenen is bidden een worsteling. “Wat moet ik nu weer zeggen?” En: “Hoe voorkom ik sleur en eindeloze herhaling van hetzelfde?” Of het wordt een wanhopige en dwangmatige zoektocht naar een gevoel bij jezelf of (ant)woord van God: “Ik moet wel wat voelen als ik bid.”

Sinds kort ben ik een Godgenieter. En dat zet mijn geestelijk leven totaal op z’n kop. Mijn gebedsleven krijgt een boost waar ik intens van geniet.
Deze omwenteling verklaart eindelijk waarom ik overvallen word door teleurstelling wanneer ik predikanten steevast hun gebed hoor beginnen met: Vader, dank u wel dat wij…

Ik vermoed dat gereformeerden vaak geen plezier en genot beleven aan hun gebedsleven, omdat zij zichzelf in het middelpunt zetten. En geloof het of niet: dat is saai. Oersaai. Over jezelf ben je namelijk vrij snel uitgesproken.
Ook word je snel erg moe van jezelf. Wanneer je voorafgaand aan je gebed moet gaan bedenken wat jij aan God hebt, wordt God niet groter dan jezelf, je broekzak of de dag van vandaag. En dus wordt ook God saai (denk je dan; of erger: het moet je verteld worden omdat je het zelf nog niet doorhebt). En ja, dan ben je snel uitgebeden en verzand je vanzelf in eindeloos terugkerende riedels en refreinen.

Begrijp me goed: dat is niet verkeerd. Alsof God al mijn tienergebeden niets vond. De God die ik ken kan heel omgaan met menselijke woorden en gebreken. Mijn punt is: hoe krijg je een gebedsleven dat overloopt van woorden die je vervullen met Gods goedheid, genade, barmhartigheid, gerechtigheid, waarheid, licht, leven, zachtmoedigheid, liefde, vrede, geduld, blijdschap – dit is leuk, even doorgaan: -, vrede, rechtvaardigheidsgevoel, passie/verlangen, eerlijkheid, volmaaktheid, eenheid, eeuwigheid, glorie/heerlijkheid/majesteit, humor, trouw, medelijden, wil, missie, enzovoort, enzovoort. Kortom: vervulling met God zelf.

Als je dit gaat inzien en doen (proberen, proberen en nog eens proberen), wordt God je grootste plezier en verlangen.

Leermeester nodig? Jezus. Lees in Johannes 17, 1-5 wat hij bidt en wat zijn (en mijn) grootste verlangen is:

Johannes 17, 1-5 Jezus sloeg zijn ogen op naar de hemel en zei: ‘Vader, nu is de tijd gekomen, toon nu de grootheid van uw Zoon, dan zal de Zoon uw grootheid tonen. Hij heeft van u macht over alle mensen ontvangen, de macht om iedereen die u hem gegeven hebt het eeuwige leven te schenken. Het eeuwige leven, dat is dat zij u kennen, de enige ware God, en hem die u gezonden hebt, Jezus Christus. Ik heb op aarde uw grootheid getoond door het werk te volbrengen dat u mij opgedragen hebt. Vader, verhef mij nu tot uw majesteit, tot de grootheid die ik bij u had voordat de wereld bestond.

Andere leermeesters? Er zijn er genoeg. Lees de psalmen. Vanmorgen las ik psalm 77. Gaat over iemand die helemaal in de knel met God zit. Hij hoort, ziet, voelt, ervaart niets van God.
Kijk hoe hij daar uit komt. Niet bij de pakken neer gaan zitten, ook geen egocentrisme met daaruit vloeiend zelfmedelijden. Maar één totale focus op wie God zelf is, en wat hij gedaan heeft.

Psalm 77, 14-21

14 Uw weg, God, is een heilige weg –
welke god is zo groot als onze God? [en nu barst hij los, want hoe weet hij dat zijn God zo groot is?)

15 U bent de God die wonderen doet,
u hebt de volken uw macht getoond,
16 uw arm heeft uw volk bevrijd,
de kinderen van Jakob en Jozef.

17 Toen het water u zag, o God,
toen het water u zag, begon het te beven,
een huivering trok door de oceanen.
18 De wolken stortten water,
de hemel dreunde luid,
uw pijlen flitsten heen en weer,
19 uw donder rolde dreunend rond,
bliksems verlichtten de wereld,
de aarde trilde en schokte.

20 Door de zee liep uw weg,
door de wijde wateren uw pad,
maar uw voetsporen bleven onzichtbaar.
21 U leidde uw volk als een kudde
door de hand van Mozes en Aäron.

Succes en heel veel plezier met het aanbidden van de God van hemel en aarde en haar geschiedenis!

Laatst sprak ik met iemand die met een prangende vraag zit. Hij vraagt zich namelijk af wat het doel van een christen is. En hoe het nu zit met de verhouding tussen Jezus en de hemel. “Want”, zei hij, “het kan toch niet zo zijn dat ik straks naar de hemel ga en dat dat het is? Dat ik dan Jezus bedank voor alles en dan zelf eeuwig verder ga leven?”

Hij vergeleek het met zijn zeer verse verkering. “Ik heb toch geen verkering met haar om straks met haar naar bed te gaan of om met haar in een huis te wonen?”

Dat vond ik al een hele ontdekking. Want ik denk dat veel christenen zich ten diepste geen raad weten met een hemel waar God ook is. Wat gaan we daar doen? Wat moet ik dan met God en Jezus?

We praatten daar goed over door en vandaag las ik weer eens iets schitterends. Het staat in Johannes 17, het zijn de woorden van Jezus zelf en ze zetten de vraag van deze jongen in het juiste perspectief.

Johannes 17, 3 Het eeuwige leven, dat is dat zij u kennen, de enige ware God, en hem die u gezonden hebt, Jezus Christus.

Inderdaad, er is geen hemel zonder Jezus en zijn Vader. En het mooiste van de hemel is niet wat we daar allemaal krijgen en mee zullen maken (maar denk daar maar niet te zunig over). Het meest interessante en indrukwekkende zal God zelf zijn. Dat vindt zelfs zijn Zoon.

Ik denk dat zijn heiligheid, heerlijkheid en macht ons totaal zullen overdonderen en verblijden.
En het evangelie is dat dit feest nu al kan beginnen als een soort before-party. Die Jezus en die God kan ik nu al leren kennen. Ik leef dus nu al eeuwig.