Ik begrijp het goed. Dat niet-christenen in eerste instantie niet denderend enthousiast worden van God. Ik bedoel: als je je een beetje verdiept in de geschiedenis van de bijbel, lees je de meest afschuwelijke dingen. Van levend begraven mensen tot gruwelijke stenigingen. Van ultieme vervloekingen tot de meest bloedige moordacties waarbij duizenden mensen tegelijk het leven laten. Wat moet je met zo’n God die zichzelf gerust identificeert met een vredekoning?
Hij is de heilige (én) God. Ik denk dat we beide kenmerken snel vergeten. We maken God namelijk veel te snel medemenselijk. Als een van ons. Alsof hij onze (okee, bijzondere) buurman of vriend is. Terwijl hij totaal anders is. Het lijkt me dan ook veel beter om bovenstaande vraag anders te stellen: Wat moet God met ons beginnen?
Als God kwaad is, is hij goed kwaad. Hij haat on- en schijnheilig gedrag en kan ongehoorzaamheid, grootheidswaanzin en hoogmoed niet verdragen. En dat alles omdat wij bestaan bij de gratie van zijn bestaan – en niet andersom.