Het is zo leuk om een preek voor de eerste keer te mogen houden. Deze week heb ik een nieuwe mogen schrijven, over een voor mij totaal onbekend hoofdstuk uit het evenzo onbekende Bijbelboek Maleachi.

Voor de eerste keer in Zaltbommel – en het was voor mij de eerste keer dat ik het idee had dat ik niet in een gereformeerde kerk was. Dus ik voelde me er totaal niet thuis. Nee, geintje.
Ik voelde me er juist wel thuis. Nee, ook een geintje.

En dit is ook precies het gevoel dat ik vanmorgen had. Volgens mij is dit een gemeente die behoorlijk goed model kan staan voor de gereformeerde kerk van de toekomst. Ik kon vrij eenvoudig proeven (geholpen door wat info vooraf) dat dit een kerk is die opgebouwde kerkmuren heerlijk aan het afbrokkelen is. Het had voor mij iets vertrouwds en iets vernieuwends tegelijk.
Ik vond het een feest dat ik daar van God voor mocht gaan. En ik wens Zaltbommel alle goeds van God voor de toekomst toe.

Preek nalezen? Klik hiernaast: Maleachi 1, 1-5

Vanmiddag hield ik een voor mij oudere preek, iets aangepast. En dat maakt het voor mezelf iets minder leuk. Juist omdat ik vind dat psalm 63 (vers 2) te vaak in onze kerk gezongen wordt, waardoor de zin ‘uw trouw is beter dan het leven’ iets normaals krijgt, betekent dat ook voor mezelf dat ik niet al te vaak deze preek uit de oude doos moet halen.

Klik hiernaast om de preek nog ’s door te nemen: Psalm 63, 1-4

Reageer gerust.

Hoewel het vaak wordt gezegd, is de kerk van het Nieuwe Testament niet op één lijn te stellen met de tempel uit het Oude Testament. De kerk is grootser!

Paulus zegt namelijk dat iedere christen een tempel van de heilige Geest is (1 Korintiërs 6, 19). Dat betekent dus dat er in een kerk van – laten we zeggen – 150 christenen ook 150 tempels zijn (ervan uitgaand dat men de Geest ook graag in de tempel toelaat). De kerk bestaat uit soms grote aantallen geestelijke tempels.
Dat maakt van kerkdiensten dan ook bijzondere gebeurtenissen. Ik kan me namelijk in de verste verte niet voorstellen dat God zelf niet dichtbij zijn geestelijke tempels wil zijn, wanneer hij wordt aanbeden en grootgemaakt.

De kerkdienst is een heilig gebeuren, omdat God zelf zich er bekendmaakt. Dat zegt koning David bijvoorbeeld wanneer hij in de woestijn aan de tempel terugdenkt.

Psalm 63, 3

In het heiligdom heb ik u gezien,
uw macht en majesteit aanschouwd.

Toch denk ik dat een eenzijdig beeld vertoond wordt, wanneer we de kerk alleen vanuit Gods heiligheid (en macht en glorie) bekijken.
Wat ik in mijn eigen kerk namelijk vaak mis, is een soort gezelligheid, een warme huiselijkheid. En door dat gebrek krijgt de ‘heilige sfeer’ iets vervelends en formeels. Alsof de heiligheid van God op de mensen drukt. (Gisteren zag ik bijvoorbeeld een vader tijdens de collecte met een diepe frons z’n vrolijke zoon bij de arm grijpen; en ik kon zijn ’ssst!’ horen!)

Overdreven opgelegde heiligheid heeft er ook voor gezorgd dat menig kerkganger moeite heeft met humor en grappen. “Dat is cabaratesk gedrag, en dat past niet bij de heilige God”, hoor je dan. Dat vind ik baarlijke nonsens (vergeef me deze uitdrukking, ik wil er iemand nu alleen een plezier mee doen)!

Die huiselijkheid lijkt misschien te vloeken met Gods heiligheid, maar mijns inziens hoeft dat helemaal niet zo te zijn.

Ik kijk bijvoorbeeld op tegen Dennis Bergkamp en Jari Litmanen. Door hun uitzonderlijke voetbaltalenten, die doorspekt zijn met inzicht en voetbalgogme (term van Van Gaal). Ik zou de twee graag eens persoonlijk, bijvoorbeeld bij hen thuis, willen spreken. Dat lijkt me spannend. En het lijkt me dan ook zeer geruststellend wanneer zij tegen mij zouden zeggen: “David, doe maar net alsof je thuis bent, hoor!”

De Bijbel zegt dit ook van de tempel en de kerk. Dat gevoel dat je bij God thuis bent, ondanks (of juist vanwege?) zijn superieure heiligheid en grootheid.

Psalm 84, 4-5

Zelfs de mus vindt een huis
en de zwaluw een nest
waarin ze haar jongen neerlegt,
bij uw altaren, HEER van de hemelse machten,
mijn koning en mijn God.
Gelukkig wie wonen in uw huis,
gedurig mogen zij u loven.

En die vogels schijten wat af, zoals je weet. Om over de zooi onder het nest met jongen nog maar te zwijgen. Nee, doe me dan zo nu en dan maar een leuke grap (als je dat kunt).

Vandaag was de eerste zondag waarop ik tweemaal voorging. En dat hakt er wil in.

Vanmorgen moest ik me om 9.30 uur in “De vaste burcht” in Gouda melden. In de kerkdienst stonden we stil bij de glorie van Jezus Christus. En het heerlijke is dat God ons, christenen, steeds meer laat veranderen naar dat imago van Jezus.
Toegegeven, dat gaat (vaak) langzaam, maar God gelovende gaat het gebeuren.

Preek nalezen? Klik hiernaast: Matteüs 17, 1-11

Om 18.30 uur liep ik al door de Maranathakerk in Spakenburg. Zoals eerder geschreven mocht ik daar een jeugddienst leiden. Ik zag er behoorlijk tegenop, omdat ik niet helemaal tevreden was over de preek. Ik denk dat ik ‘m wel 64 keer gewijzigd heb, soms rigoureus.
Maar het was kicken! Voor 800 man staan, en dan ook nog boven gevuld. En dan bij tijd en wijlen een muisstille kerk. Dat is zo wijs!

God is goed en verdient alle credits! Het is namelijk zijn evangelie dat een mens keer op keer zo heerlijk goed doet.
Op naar de volgende preek.

Nalezen? klik hiernaast: Psalm 63, 1-4