Gisteravond keek ik naar Pauw en Witteman. En daar zag ik de twee zitten. Ik herkende Gertjan Goldschmeding, een man die vanwege controversiële opmerkingen over de zogenaamde ‘pedagogische tik (op de billen)’ het landelijke nieuws gehaald heeft.
Ook zag ik Jan van den Bosch, voorman van Hour of Power, elke zondagmorgen van 8 tot 10 te zien op RTL 5. Een man die altijd a-relaxed op mij overkomt. Ik wantrouw hem, en z’n eeuwige glimlach.
Goldschmeding, die ik ruim twee jaar geleden al ’s heb aangehaald, heeft de prijs moeten betalen. Waarvoor? Voor het feit dat hij tijdens zijn preken z’n fantasie hardop de vrije loop laat.
Hij heeft gelijk wanneer hij zegt dat Pauw en Witteman stukken uit zijn preek achter elkaar hebben geplakt. Daarmee geven Pauw en Witteman te kennen eropuit te zijn Goldschmeding publiek aan de schandpaal te willen nagelen. Vooral Pauw vond ik gisteravond erg giftig. (Hij mag op zijn beurt een voorbeeld nemen aan Jan Marijnissen, die ook te gast was.)
Dat neemt echter niet weg dat Gertjan Goldschmeding een man is die in de naam van Jezus Christus een onbijbels welvaartsevangelie verkondigt, en wekelijks blijk geeft van een erg zwakke theologische basis. Hij huppelt elke zondag van tekst naar tekst.
(Laat mij dat ook doen en ik kan met het grootste gemak vanuit de Bijbel aantonen dat God niet bestaat, en dat Jezus Christus nooit heeft kunnen opstaan uit de dood!)
En dan Jan van den Bosch. Ik had met hem te doen. Ik denk dat-ie wel acht keer heeft gezegd dat ‘God een God van liefde is’.
Van den Bosch heeft gelijk, maar hij maakt dezelfde fout als Goldschmeding. Beiden baseren hun uitspraken over God namelijk op een eenzijdig beeld van die God.
God is niet alleen een God van liefde. En ja, Spreuken 13: 24 staat toch echt in de Bijbel: Gods woord.
Ik heb het idee dat Van den Bosch deze Bijbeltekst maar niks vindt, en het te snel afwimpelt als ‘een tekst uit een andere cultuur’.
Spreuken 13, 24
Wie zijn zoon de stok onthoudt, haat hem,
wie hem liefheeft, tuchtigt hem.
Natuurlijk pakken wij er tegenwoordig geen stok bij. En natuurlijk wil God – hij is de ultiem goede Vader, de Vader van alle vaders – niet dat er op los gemept wordt.
En ook ik vind dat er vaak alternatieve opvoedmanieren zijn. Het Bijbelboek Spreuken geeft daar zelf ook enorm blijk van, omdat opvoeding in de eerste plaats inhoudt dat je je kinderen onderwijst. Met het oog op een leven met God.
Maar ik heb er totaal geen moeite mee om je kind ’s te laten vóelen dat je er als ouder(s) bent. Want ik maak veel te vaak mee dat ouders eindeloos met hun kind gaan staan overleggen. En met die overlegopvoeding heb ik helemaal niks. Je krijgt er kinderen van die verwend zijn, en bepalen wat hun ouders moeten doen. Bovendien hebben kinderen, zonder dat ze het hun ouders vragen, grote behoefte aan duidelijkheid en grenzen. (M’n vrouw is orthopedagoog, ze weet daar veel van.)
Zonder moeite zeg ik: pak je kind maar ’s goed bij de arm, en zet ‘m maar ’s stevig neer. (En check geregeld bij jezelf of je geweten vrij is. Want je kind slaan of ‘m stevig bij de armen pakken, kan ook getuigen van onmacht, frustratie of andere oorzaken. Is dat zo, zoek dan opvoedhulp.)
Ik denk dat dat de strekking van Spreuken 13, 14 is. Want daar gaat het er niet om hoe hárd (of zacht) je met de stok slaat, maar dat je je opvoeding, je vader- en moeder-zijn serieus neemt. Je hoeft als ouder echt niet altijd aardig gevonden te worden door je kinderen. (Je bent namelijk al enorm geliefd door God!)
Zowel Goldschmeding als Van den Bosch zetten een beeld van God neer dat het publiek op het verkeerde been zet. Eerstgenoemde schiet in z’n ondoordachtheid te ver door, laatstgenoemde verkondigt samen met Hour-of-Power-dominee Schuller een eenzijdig beeld van God. (Vader Schuller heeft z’n zoon, ook predikant, het zwijgen opgelegd, omdat Schuller-junior te vaak over zonde sprak! Dan denk ik: Zoon-Schuller, geef je vader maar zowel een pedagogische als een theologische tik…)
Zeer waarschijnlijk onbewust, is niet zozeer Goldschmeding of Van den Bosch maar vooral het publiek van Pauw en Witteman de grote verliezer na gisteravond. Nederland heeft God niet leren kennen.